Het lijstermeisje of: 12 dagen, 12 verhalen

‘Er was eens een klein meisje en dat wilde zo graag de dieren verstaan. Ze ging naar haar oude grootmoeder en zei: ‘Och, grootmoeder, ik zou toch zo graag de dieren verstaan, kunt u mij dat leren?’
De grootmoeder kon een heel klein beetje toveren, maar niet veel.
‘Och kindje,’ sprak ze, ‘ik kan alleen de lijsters verstaan en dat is de moeite niet waard.’
‘Voor mij is het genoeg,’ antwoordde het meisje, ‘leer het me maar.’
En de grootmoeder leerde het meisje de lijsters verstaan. Het was veel gemakkelijker dan ze gedacht had. Ze hoefde alleen maar lief te zijn voor de vogels en af en toe wat kruimels te strooien.’ *

Als klein meisje wilde ik zijn als het lijstermeisje, uit het gelijknamige sprookje van Godfried Bomans. Ze leerde niet alleen praten met de lijsters, maar ook met de mollen, en de bijen. Omdat ze hen kon verstaan, wist ze wanneer het ging regenen, vriezen of stormen, en kon ze haar vader, die boer was, tijdig waarschuwen en bleef het gezin gevrijwaard van mislukte oogsten.
Maar in plaats van te leren de dieren verstaan, leerde ik rekenen, schrijven, taal, en kreeg ik cijfers voor vlijt en gedrag. Het verlangen om met de dieren te kunnen praten verdween. Ik werd meer een ‘lijstjesmeisje’, dat met mooie rapporten trots van school thuis kwam.
Het sprookjesboek las ik letterlijk stuk, maar de wens om de dieren te verstaan, die vergat ik.

Op dit moment lezen we elkaar ’s avonds voor het naar bed gaan voor uit een e-versie van mijn eerste, enige en lievelingssprookjesboek, en zie: ik voel het verlangen uit een ver verleden weer naar boven komen. Meer nog dan nu me te verbinden met de natuur, stil te worden en nog beter te luisteren. Wat vertelt de natuur me?
Om daar een symbolische start mee te maken, ga ik de komende 12 ‘stille dagen’ – daar schreef ik vorig jaar DIT BLOG over – elke dag twee kaarten pakken uit twee stapels: uit de dierenkaarten van Jamie Sams en verhalenkaarten van A Beautiful Story – en daar elke dag een blogje aan wijden. Aan de antwoorden die ik krijg. Om alvast een klein beetje te oefenen dus, om toch nog een lijstermeisje te worden…
Het begon vandaag meteen al goed. De vraag op de eerste verhalenkaart, waar ik morgen antwoord op ga geven, luidt: ‘Wie is jouw grootste inspirator?’
Spontaan riep manlief, terwijl ik de dierenkaarten aan het schudden was, ‘zou mooi zijn als de otter nu tevoorschijn komt!’ Hij kent me een beetje 😉 Die kaart, dat beestje – ik heb er iets mee. En laat nu net déze kaart tijdens het schudden uit het deck vallen…

Heb jij een lievelingssprookje?

*Uittreksel van: Godfried Bomans. ‘De vijvervrouw & andere sprookjes’.

Foto boven: de zon op haar hoogste punt vandaag

18 gedachtes over “Het lijstermeisje of: 12 dagen, 12 verhalen

  1. Ik word helemaal warm van dit stukje. Zo mooi, zo liefdevol. Godfried Bomans. Elkaar voorlezen in bed. Sprookjes. Allemaal mooi mooi. Ik kijk uit naar je verhalen. Mijn lievelingssprookje … ik moet er wat langer over nadenken. Als ik het weet schrijf ik er een stukje over.

    Geliked door 2 people

    1. Ah, leuk, daar kijk ik dan weer naar uit! Ik snap dat je dat niet zomaar een-twee-drie uit je mouw schudt. Bij mij kwam het ook in omgekeerde volgorde: eerst het sprookje, daarna het besef: oh jaaaaaaa, nou weet ik het weer, nou voel ik het weer….
      Dank voor je warme woorden ❤️

      Like

  2. De droom om lijstermeisje te worden spatte uiteen en je werd lijstjesmeisje, net als velen van ons. Een keurslijf drong zich op, maar zolang het niet ongelukkig maakt is het oké.

    Veel kindersprookjes vond ik veel te luguber.
    Van vos en haas hou ik wel.

    Een warm verhaal, vandaag deed zon haar uiterste best, het werd een kerst-zon-dag. Waardoor ik, ondanks alles, een grote vrijheid over me heen voelde stromen.

    Geliked door 2 people

    1. Wat een heerlijk gevoel! Ik deelde het (gisteren) met je: ook hier een heerlijke kerst-zon-dag en ja: dan voel je wat ZON met je doet hè?
      Het sprookje van vos en haas ken ik niet. Veel sprookjes zijn inderdaad best wel luguber ja – óók Bomans’ sprookjes uit het boek De Vijvervrouw. Dat trok mij als kind blijkbaar… heb er nooit schrik aan over gehouden. Immers: ze leefden meestal nog lang en gelukkig?

      Geliked door 1 persoon

  3. Wat een pracht van een sprookje. Het past ook zo mooi bij jou.
    Mijn lievelingssprookje… dat past ook bij mij, en dat las ik pas vorig jaar. Dat was “Lampje” van Annet Schaap. Over een meisje dat iedere avond de vuurtoren aansteekt. Het gaat over dapper zijn en meer kunnen dan je denkt. Een sprookje voor ongeveer tienjarigen, maar ik las het met o zo veel plezier op mijn 58ste.

    Geliked door 3 people

    1. Oh wat mooi Bea, en inderdaad: wat toepasselijk voor jou… sprookjes kunnen ons zoveel brengen, en dan maakt het niet uit of je 5 of 58 bent. Als de boodschap maar overkomt. Mogen we allemaal een stukje onbedorven kinderziel houden dat ontvankelijk blijft voor deze verhalen, waar een hele psychologie achter schuil gaat… ❤️

      Geliked door 1 persoon

  4. Mijn favoriete sprookje…….. Niet dus. Veel sprookjes zijn helemaal niet zo (kind) vriendelijk. Neem nou Reinaert de vos, Roodkapje, Doornroosje…. Allemaal list, bedrog, moord… Het is bijna wonderlijk dat ik, en vele kinderen met mij, hier geen slapeloze nachten of nachtmerries van kregen.
    Het sprookje over het lijstermeisje is mij niet bekend, maar past ws veel beter bij mij. Jammer dat dit niet in mijn verzameling zat.
    Ik ben benieuwd wie jouw (grootste) inspirator was/is🙂

    Geliked door 2 people

    1. Inderdaad: sprookjes kunnen soms net als het echte leven zijn ja. Als een metafoor. Vraag is dan wat je er als kind uit oppikt. Ik heb er gelukkig nooit slapeloze nachten van gehad – en misschien heeft dat te maken met waarover ik het volgende blog schrijf, dat ik (als kind, en nog steeds) ‘er van uit ga dat alle andere schepselen vriendelijk zijn – totdat het tegendeel is bewezen.’
      Ik zie jou ook wel als een lijstermeisje ja ❤️

      Like

    1. Een mooie vogel in de lucht? Met pluimen, poten en een vlucht en alle kleuren van de regenboog? Ah…. maar dan kunnen wij blijven praten met elkaar 😉 Ik kende het liedje niet, maar nu wel. Ik word er helemaal vrolijk – en weer kind – van ❤️ Dank!

      Like

  5. Ik heb geen favoriet sprookje maar ik kan mij de eerste keer nog herinneren dat ik (veel te jong maar een alleslezer) Het zingend schip van Anne McCaffrey en Duiveltjelief van Eric Frank Russel las. Science fiction in optima forma.
    De meer fanatasy serie (en daarmee bijna een sprookje) van Anne McCaffrey over Pern maakt dat ik met draken wil praten (de echte, niet die in menselijke vorm) en dankzij Terrt Pratchett’s Discworld serie heb ik de laatste 25 jaar heksen, trollen, dwergen, weerwolven en kleine blauwe mannetjes in mijn leven.

    Geliked door 2 people

    1. De titels die je hier noemt zeiden me niets, tot nu toe. Maar lieve help: als ik even zoek op de eerste (het zingende schip) dan denk ik: heftig, maar ook: actueel… Dat je dat inderdaad toen al las (ik denk dat je jonger bent dan ik)… Dit soort boeken las ik als kind niet – ik ben science fiction pas gaan waarderen door de Star War-films – eigenlijk ook een soort sprookjes.
      En met wat ik nu weet over Pratchett en de ronde, platte wereld die rust op vier olifanten, die weer met z’n vieren op de rug van een gigantisch schildpad staan… snap ik waar jouw grenzeloze fantasie werd gevoed die nu onder meer óók The Boyz in jouw leven hebben gebracht. Geweldig! ❤️ Dank voor deze inspirerende reactie!

      Geliked door 1 persoon

      1. Ik ben van december 62 …
        Het grappige is, voor mijn gevoel heb ik deze twee boeken ongeveer gelijktijdig gelezen, maar qua vertaling zit er een jaar of 7 tussen. Was ik toch iets ouder dan gedacht, toen ik het Zingend schip las.

        ik ben groot geworden met Startrek en Perry Rhodan.

        Geliked door 1 persoon

        1. Ik ben van september 61, dus zó veel schelen we niet 😉 Raar hè, hoe je herinnering soms anders is dan hoe het ‘echt’ was, als dat na te gaan is… Star Trek keek ik ook wel naar, maar heeft me nooit zo kunnen boeien als Star Wars. Misschien ook omdat Star Trek thuis op de tv bekeken werd, en Star Wars op een groot doek in de bioscoop – dat maakt het ook een heel andere ervaring. Perry Rhodan zegt me niets – jij was duidelijk een grote scififan, toen 🙂

          Like

  6. Mijn grote inspirator op het gebied van sprookjes noem je hier: Godfried Bomans. In mijn jeugd kende ik hem nog niet en was de kleine zeemeermin mijn lievelingssprookje. Ik had toen nog waterangst nota bene! Maar nu ben ik dol op zwemmen zoals je weet. Ik ga je verhalen nog lezen; leuk! Fijne dag Anuscka.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel Anne! Ik hoop dat alles goed met jou is; ik mis je blogs! En ja, Godfried Bomans was wel een bijzonder schrijver – eenvoudig, maar raak. En ahhhh… de kleine Deense zeemeermin! Ja, óók mooi! Veel plezier met lezen

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.