Dag 3: over verbondenheid en trouw

12 dagen, 12 verhalen

Vraag: ‘Wanneer voel jij je verbonden met iemand?’
Dier: nummer 14 – de hond – ‘jouw vriendschap duurt altijd’

Aan de ontbijttafel hebben we al een mooi gesprek over de vraag van vandaag, en geraken we al snel van het ‘wanneer’, naar het ‘hoe’ (hoe uit zich verbondenheid met je huisdier, bijvoorbeeld) en ‘waarom’. Na het ontbijt is het tijd voor ‘het volgende beestje’, zoals ik het dan zeg, en mezelf meteen corrigerend: ‘Oh nee, we hebben hier maar één beestje en dat is Odin… Het volgende DIER dus’.
Ik laat Jacob voor de verandering een kaart pakken. Het is de kaart die – zou ik hem met één woord moeten omschrijven – zijn wezen het best omschrijft: Hond. Trouw. Ofwel: aanhankelijk, gehecht, loyaal, standvastig, toegewijd, vastberaden, volhardend. Jacob ten voeten uit ❤️

Het is bepaald niet het eerste woord wat ik voor mezelf zou gebruiken. In mijn eerste huwelijk was ik allesbehalve trouw. In het kader van de vraag vandaag zeg ik nu, terugkijkend: er miste een gevoel van diepe verbondenheid, wat ik zocht bij andere mannen. We scheidden.
In mijn tweede relatie – met een getrouwde collega die bij mij kwam wonen en leven, maar weigerde te scheiden – was dat gevoel van diepe verbondenheid er wél, maar hiervoor moest ik de trouw aan mezelf en mijn eigen overtuigingen opgeven. Voordat dit tot een breuk had kunnen leiden, overleed mijn partner onverwachts en kon ik op een iets minder wanhopige manier dan tijdens zijn leven onze verbondenheid een plek geven.
Pas in mijn derde en huidige huwelijk, inmiddels wat ouder en wijzer geworden, herstelde het zo beschadigde gevoel van trouw. Door manlief, én door de eerste hond. Ons Belgische sukkeltje Askii kwam in mijn leven toen ik nog erg leed onder depressies. Askii leerde me ‘hond’ te zijn: in het moment te genieten van het nu – zoals alleen een hond dat kan.

Dit dus


Met Askii ontwikkelde zich een bijzondere band. Het was een lieve, brave, rustige hond – niet direct de specifieke karaktereigenschappen van een Entlebucher Sennenhond. Voor mij als beginnend hondenbaas (ik was tot dan toe meer een poezenmens) was het een makkelijke hond. Ik kon ‘lezen en schrijven’ met hem. Askii begreep mij, ik begreep Askii.

Hoe anders is dat met onze huidige hond Odin! Een hond voor gevorderden. Niet goed gesocialiseerd in de eerste maanden van zijn leven toen hij noodgedwongen langer dan wenselijk bij zijn Slowaakse fokker verbleef – mogelijk in een schuur. Getraumatiseerd en vervolgens door mij – die dacht een tweede Askii in huis te halen – verkeerd begrepen.
Niet alleen omdat we mogelijk een taalprobleem hadden, maar ook omdat ik zijn lichaamstaal verkeerd las. Ik strafte als ik hem beter had kunnen troosten, en andersom. Hij had jarenlang zijn eigen blog 😉 – mijn poging om wat dieper in zijn zielenroerselen te kruipen. We hebben een haat-liefde-verhouding, maar inmiddels herken en erken ik Odin als levensgrote spiegel-met-vergrootglas.
Zijn gedrag is (meestal) een uitvergroting van míjn gevoel, emoties, gedrag. Dat is zéér confronterend en frustrerend, maar: het schept een zeer bijzondere en op zijn zachtst gezegd emotionele verbondenheid. Tegenwoordig huilen we vaak samen, als wolven. Dat doet hij na het laatste rondje van de dag, als we weer binnen zijn in de hal.

Odin in zijn domein, de ‘woon’kamer


‘Verbondenheid is de energie die ontstaat tussen mensen wanneer zij zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen; wanneer ze zonder te oordelen en beoordeeld te worden kunnen geven en ontvangen’, schrijft Brené Brown in haar boek De kracht van kwetsbaarheid.
Dit vind ik een heel mooie omschrijving, die verder gaat dan definities als *het gevoel dat je bij elkaar hoort; *emotioneel contact met een ander of: *elkaar respecteren en van elkaar houden. En die energie kan dus ook ontstaan tussen mens en dier. Ik zou bijna zeggen: juist dieren, in dit geval honden, zijn in staat zonder te oordelen te geven en te ontvangen.
Een aspect van Hond wat hier – en in mijn leven – nog niet zo naar boven is gekomen, maar waar ik wel steeds vaker aan denk hoe ik dit vorm wil geven, is dienstbaarheid. Hond is door de eeuwen heen beschouwd als dienaar van de mensheid. Mensen met de kracht van Hond staan gewoonlijk anderen, of de mensheid als geheel, op de een of andere manier ten dienste. Dat ‘één of andere manier’, dat is iets moois om het komende jaar eens wat dieper in te duiken 🙂

De kaarten van dag 3 in de stokkenboom

Morgen een lastige. Of toch niet? De vraag die ik ga beantwoorden: ‘Waar geloof jij in?’ en daar gaat me de Hagedis bij helpen.

14 gedachtes over “Dag 3: over verbondenheid en trouw

  1. Die omschrijving van verbondenheid is inderdaad heel mooi en allesomvattend. Daar kan ik mij helemaal in vinden.
    Ieder beestje heeft zo zijn karakter. Dat zie ik hier ook bij mijn twee katten. Voor een ander is het gewoon een kat, maar ik voel mij met hen verbonden, maar bij elk op een andere manier. De ene kat aanbidt mij, de andere wil aanbeden worden. En dat lukt nog ook.

    Geliked door 2 people

  2. “Over verbondenheid en trouw”
    Trouw zegt mij wel wat; verbondenheid weer wat minder.
    We zijn allen met elkander verbonden, waarbij ‘trouw’ soms een rol speelt. Verbondenheid kan kil of oppervlakkig lijken, heeft minder met betrokkenheid te maken. Het ìs er gewoon. Trouw daarentegen zie ik meer als iets waarvoor inspanningen geleverd dienen te worden.
    .
    Ik weet niet, maar ik vind de woordkeuzes bij de ontwerper van de kaarten wat ongelukkig. Bucketlist, verbondenheid…. of ligt het aan mij??

    Leuk blog overigens wat tot meedenken uitnodigt.

    Geliked door 1 persoon

    1. In feite luidt de vraag: Hoe voel jij je verbonden met iemand?

      Dat verschilt uiteraard van persoon (of wezen).
      Er zullen bij mij gemeenschappelijke en onder één noemer vallende -ik noem het maar- projecties de boventoon voeren. Redenen waardoor ik mij verbonden voel.
      Mensen, dieren met bewonderenswaardige eigenschappen. Schone eigenschappen, of in ieder geval meestal subjectievere en niet te missen karaktertrekken die mij van pas komen om verder door te kunnen ‘wandelen’.
      Een wissselwerking is van belang!

      Geliked door 1 persoon

    2. Leuk dat je je uitgenodigd voelt tot meedenken Hans, dat is mijn insteek ook een beetje. En ja, nu je het zegt kan ik je niet anders dan gelijk geven wat betreft de woordkeus op de kaarten – ze zijn van een fair trade merk sieraden, waar ik ooit bij betrokken was en deze kaarten kreeg ik toen cadeau. Maar misschien had ik me óók als eindredacteur moeten laten betrekken bij het tot stand komen van deze kaarten…
      Je noemt een paar mooie nuances bij de woorden van vandaag, dank daarvoor!

      Geliked door 1 persoon

  3. De grootste verbondenheid ervaar ik bij mijn kind. Ook al be- en veroordeel ik soms wel. Mea culpa, ik kan het niet nalaten. En ze kunnen soms kwetsen ook. Maar ik herken mezelf in hen, hier en daar toch😉.

    Ik leerde je hier weer wat beter kennen, je hebt een serieuze rugzak mee te dragen, maar ik lees hoe jij zoveel verbondenheid terug vindt in Jacob, hartverwarmend mooi. En dan speelt de inhoud van het begrip eigenlijk niet zoveel rol.
    Je heel erg goed voelen bij die ander, jezelf mogen en kunnen zijn, troost en steun en begrip mogen ervaren, schept voor mij verbondenheid.

    Geliked door 2 people

    1. Aan de ene kant kan ik me het heel goed voorstellen dat de grootste verbondenheid die tussen moeder en kind is, of kan zijn. Aan de andere kant heb ik die ervaring niet – en kan ik me het dus niet echt voorstellen… maar ik snap je 🙂 En: fijn dat je het zo ervaart, want uit verhalen van anderen weet ik dat die band er niet zomaar vanzelf altijd IS…
      Je laatste zinnen zijn een heel mooie omschrijving van het begrip, helemaal als dat wederzijds zo kan zijn

      Geliked door 1 persoon

  4. Je hebt goud in handen. Zo mooi. Al drie dagen (nachten) op een rij. Zomaar een gedachte … wij hebben heel veel hagedissen in onze tuin. In het Portugees heet een hagedis ‘lagarto’. Ze zijn prachtig van kleur. Met heel veel blauw en oranje …

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel Koen, je doet me blozen. Al kan ik dat niet in alle kleuren van de hagedissen 😉 Het zijn bijzondere beestjes, maar daarover dus iets meer in het volgende verhaal!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.