Dag 5: ‘Life is like a box of chocolates…

12 dagen, 12 verhalen

Vraag: ‘Wat is jouw levensmotto?’
Dier: nummer 21 – de uil – ‘verjaag misleiding in je stille vlucht’

…You never know what you’re gonna get.’ En nee, deze uitspraak van Forrest Gump uit de gelijknamige film is níet mijn favoriete quote. Heeft er wel mee te maken, maar ik zet je even op het verkeerde been, zoals dat bij mij ook gebeurde.
De vraag van vandaag heb ik aangepast. Mijn journalistieke nekharen gaan toch nog steeds wel overeind staan bij het onnodig gebruik van Engelse woorden in Nederlandse (en tegenwoordig ook Deense) taal. We ver-Amerikaniseren op vele fronten, en daar ben ik tegen! 😜
Zo, dat gezegd hebbende, gaan we nu verder met dat verkeerde been en mijn levensmotto. Bij het pakken van de Uilkaart is mijn eerste associatie: Ha! Wijsheid! Komt dat even mooi uit! Want over het algemeen is je levensmotto ook een klein wijsheidje, dat je graag dagelijks toepast. Maar nee, wat staat er bij de beschrijving van Uil: Misleiding! Even verder lezend snap ik dat het hier gaat om het ‘verjagen van misleiding in stille vlucht’ – je hoort een uil immers niet vliegen. En gelukkig, daar komt toch de wijsheid om de hoek kijken: misleiding verjagen kun je slechts als je wijs bent.
Vervolgens laat ik me mooi misleiden door Uil, of beter gezegd: vérleiden, tot het schrijven van een blog over de actualiteit, waarin het woord misleiding zo treffend past. Ik heb het vervolgens gewist. Een wandeling in de regen, met een noordoostenwind die in mijn wangen bijt, en een waterig zicht over natte velden op een groengrijze fjord en de zee met het strand daar achter wetend, brengt me bij zinnen.

Veel regen, grijsheid, een noordoosten wind… maar hierachter weet ik de fjord, het strand en de zee

Deze 12 verhalen, in de 12 stille dagen of ‘heilige nachten’, gaan over andere dingen. ‘Stilte’ is de verbinding die ik vandaag vindt in beide kaarten. Mijn motto van tegenwoordig heeft te maken met de zinnen zoals ze ook op deze site staan, uit de dichtbundel ‘Stiltes bij verstek’ van Keri Hulme:

‘Ik vroeg om rijkdom
U gaf me juttersrecht
op een afgelegen strand’

Je krijgt in het leven wat je verdient, wat je aankunt, waar je iets van kunt leren en dat is meestal niet wat je wilt. Zo wilde ik graag een hond om mee te spelen, maar kreeg ik een hond die me confronteert met mezelf. De rijkdom die we ons ooit wensten en voor ogen hadden, pakte voor ons in een andere vorm uit. Uiteindelijk zijn we rijker dan we ooit hadden kunnen denken, aan zowel – letterlijk als in overdrachtelijke zin – dat lege strand als met het ‘juttersrecht’.
Misschien hebben de woorden van Keri Hulme, toen ik ze lang geleden voor het eerst las, wel het allereerste zaadje geplant voor een verlangen naar een leven zoals ik dat nu leef. Sinds we hier wonen begrijp ik haar zoveel beter. ‘Stiltes bij verstek’ verwoordt haar band met het dorp Moeraki aan de Nieuw-Zeelandse oostkust waar zij opgroeide. Het is meer dan een paradijs, het is voor Hulme ‘een plaats van het hart’.
Eén van haar gedichten tot slot. Wat mij betreft gaat het over ónze plaats van het hart ♥️

He namu pea au? (Ben ik wellicht een zandvlieg?)
Buiten op het strand
de geur van nat zand –
ik verzamel zeegegeven boomvarenstammen
en planken van meegesleurde bruggen –
mijn handen zijn ruw geworden
door de stammen en de steensplinters –
zelfs de regen die me omsluit
kan ze niet verzachten –
daar heb je het weer
kijk naar de mist die de landtong doet verdwijnen,
nu wordt de bush verslonden op één zeldzame
donkere & onverteerbare boom na –
het dorp vervaagt, vernevelt, de bonte kleuren
gaan op in aardetinten –
Ik ben omsloten door een wereld van zachte kille regen
die mijn voetstappen oplost en aan mijn grenzen knabbelt –
plotseling klaart het op.
De zee is opnieuw grijsgroen
en de huizen prijken weer op de hellingen
als onnatuurlijke paddestoelen.
De weg terug is lang en moeizaam
nat zand/planken op mijn zere schouder
maar iedere stap
is een stap
dichter bij huis

Tot zover de Uil en mijn levensmotto. Morgen beantwoord ik de vraag ‘Waar ga je heen als je een tijdmachine zou hebben?’ en dat doe ik samen met… Eland! 🦌

12 gedachtes over “Dag 5: ‘Life is like a box of chocolates…

  1. A box of chocolates eten vind ik toch iets simpeler dan life….. Vooral omdat ik zot ben van alles wat maar in de verste verte ruikt naar chocolade. Noem het gerust verslaving.
    Stilte kan heerlijk zijn. Als we wandelen, zijn er plaatsen (hier in België veel minder dan bij jullie) waar je enkel de stilte hoort. Dan stop ik en luister en hoor intens.
    Anderzijds kan ook drukte deugd doen als verandering, gewoon tussen de mensen lopen of vanop een terrasje mensen kijken.
    Ik heb blijkbaar twee ikken 🙂
    Fijn dat jullie daar écht je ding hebben gevonden. Ik lees, zelfs niet eens tussen de regels door, hoe jullie je daar thuis voelen, in de natuur én in jullie levensstijl. Kan het nog mooier?

    Geliked door 2 people

    1. Hier nog zo’n verslaafde aan chocola hoor! Hagelslag, op brood! En stukjes puur bij de koffie! Mmmmmm…. Drukte doet mij geen deugd meer, ik moet dan echt aan alle kanten mijn antennes intrekken om niet ‘leeg gezogen’ te worden. We voelen ons hier steeds meer in ons element ja ❤️

      Like

    1. Ha Geri, welkom hier! En: alsjeblieft. Ja, Kerewin, inderdaad, dat veroverde als eerste ook mijn hart. Het boek heeft de Grote Emigratie Opruiming overleefd, dus ik ga het ook weer eens herlezen ❤️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.