Dag 8: Zijn we allemaal niet een beetje Buffel?

12 dagen, 12 verhalen

Vraag: ‘Welke plek is bijzonder voor jou?’
Dier: nummer 19 – de buffel – ‘jij brengt ons de gaven van het leven’

Pppfff…. Ik krijg er hoofdpijn van. De bijzondere plek levert absoluut geen problemen op, maar de Buffel… Mijn eerste reactie is die op het nummer: 19. Dat is mijn geboortedag, de 19e. Maar verder… Het eerste woord wat ik vervolgens lees – gebed – bezorgt me letterlijk hoofdbrekens. Ik probeer de hele tekst tot me door te laten dringen, maar deze Buffel… poe, het is een taaie.
*De verschijning van Witte Buffel is een teken dat gebeden verhoord worden
*De kracht van Buffel bestaat uit gebed, dankbaarheid en lof voor hetgeen ontvangen werd
*Als je de Buffelkaart hebt getrokken, wordt wellicht van je gevraagd je energie te gebruiken om te bidden
*De kracht van Buffel is een teken dat je niets bereikt zonder de hulp van de Grote Geest
Nou, zo kannie wel weer, denk ik.
Ik zucht nog eens diep. Ik bid niet. Ik vouw mijn handen niet, noch sla ik mijn ogen ten hemel. Ben niet met die traditie opgevoed, en heb het later ook niet begrepen, toen ik een serieuze poging deed ook dit element van Geloven met een hoofdletter, te doorgronden. Dankbaar voor de gaven van het leven ben ik wel, elke dag.
Mijn schoonouders waren zeer gelovig. Na het overlijden van mijn schoonmoeder (over haar schreef ik eerder DIT BLOG) vergezelden we, als vanzelfsprekend, mijn eenzame schoonvader elke zondag naar de kerk. Na de dienst gingen we ieder ons weegs, en ’s avonds zagen we elkaar weer als hij bij ons kwam dineren. Hij bad voor het eten, en de manier waarop hij dat deed ontroerde mij zeer. Ik heb geprobeerd dat rationeel te snappen, maar dat is me niet gelukt.
Mijn schoonvaders gebed was veel meer dan een kort gemompeld ‘Here-zegene-deze-spijzen-amen’, zoals ik dat kende van vroeger bij vriendinnetjes thuis. Hij vroeg aandacht van zijn Lieve Heer voor problemen in de gezinnen van zijn kinderen. Voor problemen in de wereld. Voor zijn eigen verdriet. Ook las hij, of Jacob, altijd een stuk uit de bijbel voor – al dan niet aansluitend op de preek van die ochtend.
Het werden dierbare, kostbare en breekbare momenten, omdat mijn schoonvader op zijn kwetsbaarst was, en wij in zekere zin ook, omdat naar de kerk gaan, uit de bijbel lezen en bidden voor mij nieuw en ongewoon was, en voor Jacob iets uit zijn verleden wat hij dacht achter zich te hebben gelaten. Maar we probeerden onze rationele meningen, oordelen en ongemakkelijke gevoelens los te laten en ons hart te openen voor wat zich op dat moment aandiende.
En terwijl ik dit schrijf denk ik: is dit eigenlijk niet een soort bidden? Je hart openen? Luisteren naar wat dat hart te zeggen heeft, luisteren naar je gevoel? Als ik ‘de Heer’ dan vervolgens vervang door ‘Groot Mysterie’, zoals de scheppingskracht in mijn kaarten wordt genoemd, kan ook mijn ratio al wat beter met bidden overweg. Nog één stap verder: zit dat grote mysterie, die oerkracht, een bron van alles, niet in ieder van ons?
Is mediteren, of mantra’s zingen, niet ook een soort van bidden? Stil worden en luisteren (of kijken, als je beelddenker bent) naar het antwoord op een vraag die wellicht ergens onbewust rondspookte, of waarmee je bewust die meditatie in ging? Naar mijn idee zijn alle antwoorden niet buiten, maar ín onszelf te vinden, op dat plekje waar je contact kunt maken met de bron.
Dát plekje is overigens niet bijzonder voor mij. Het IS er ‘gewoon’, ik weet dat ik daar altijd naar toe kan, het is altijd bij me. De plek die bijzonder is voor mij, is de plek waar ik me fijn voel. En dat kan overal zijn. Van mijn bed in de armen van mijn lief tot de stad Praag. Ik heb een hekel aan grote steden, maar hier voelde ik me vanaf de eerste keer dat ik er kwam, thuis. Van de oevers van de IJssel tot het Istrische schiereiland Premantura, vanwaar ik de as van mijn ouders in zee strooide.

Op dat soort plekjes doe ik wellicht wat een ander misschien bidden zou noemen. Open ik mijn hart, word ik vaak emotioneel en ben ik dankbaar. Ik dank geen Heer, geen god, geen ‘schepsel’, maar het universum, het al.
Nog even terug naar Buffel – hij zegt veel meer dan ik in eerste instantie zag.
‘Dit zou een tijd kunnen zijn van nieuwe verbondenheid met de betekenis van het leven en de waarde van vrede. Wees ervan verzekerd dat deze tijd sereniteit te midden van chaos zal brengen. Bid oprecht voor verlichting en de kracht van kalmte en wees dankbaar voor de gaven waarover je al beschikt. Word Buffel, opdat je een antwoord kunt zijn op de gebeden van de wereld.’
En dan denk ik: zijn we dat eigenlijk niet allemaal? Een beetje Buffel?

Morgen… alsof ik met de rechter foto, en de constatering ‘toen dronken we nog’ beide kaarten al energetisch klaar legde. De vraag: ‘Welke gebeurtenis heeft je leven veranderd?’, met daarbij als dier Vleermuis – symbool voor wedergeboorte. Morgen gaan we het hebben over alcohol, dus…

12 gedachtes over “Dag 8: Zijn we allemaal niet een beetje Buffel?

  1. Je schrijft ongelooflijk mooi, ik kan hier eigenlijk weinig aan toevoegen.

    Soms ben ik jaloers op mensen die écht geloven in God als hogere macht, het maakt het leven eenvoudiger, je hebt altijd een houvast en troost. Mij lukt het niet meer, ook al ben ik wel zo opgevoed, maar ik geloof wel sterk in de mens, de natuur, het hier en nu, de voldoening die geest en liefde kunnen geven. En ja, daar moet je je hart voor openstellen.

    Geliked door 2 people

    1. Je voegt hier toch iets erg moois – en voor mij zeer begrijpelijks – toe hoor! Ik denk ook dat het leven in zekere zin eenvoudiger is – in de zin van houvast en troost, zoals je schrijft – als je gelooft in God als hogere macht. Je hart openstellen kun jij zeker, voor zover ik daarover kan oordelen op grond van wat je hier en op jouw eigen plekje in blogland schrijft. Maar makkelijk is het niet altijd… ♥️

      Geliked door 1 persoon

  2. Bidden, mediteren, rituelen praktiseren…. Een manier van stilstaan bij…. Het bewust beleven van….
    Dit komt bij mij op.
    Vooral meditatie is tegenwoordig erg in zwang, dacht ik.
    Het zijn persoonlijke momenten van ‘stilte’, maar hoeft niet perse. Ligt erg open, deze vormen van ‘luisteren’.
    Verder weinig te melden. Innerlijke processen laten zich niet zinvol verwoorden.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik hoop dat het goede, fijne innerlijke processen voor je zijn Hans. En welke woord je hangt aan een bepaalde manier van stilte of luisteren maakt in wezen niet uit. En dat is inderdaad erg persoonlijk…

      Like

  3. Ik bid niet, in de traditioneel religieuze zin. Maar ik geloof dat het een vorm is van verbondenheid ervaren met het grotere geheel waartoe we behoren, ons overgeven aan iets wat het beter weet dan ons kleine ego. En in die zin doe ik het dagelijks meer dan eens. Zonder veel verwachtingen, zonder veel agenda of ambitie. Dankbaar zijn voor wat er is, volstaat al. Het is een weldadig gevoel.

    Geliked door 1 persoon

  4. Prachtig om te lezen, Anuscka! Ik ben ook niet religieus opgevoed, dus bidden heeft voor mij in die zin ook geen betekenis. Maar verbonden voelen, dat stille plekje in jezelf vinden, dat ken ik heel goed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.