Dag 9: alcohol maakt meer kapot dan je lief is

12 dagen, 12 verhalen

Vraag: ‘Welke gebeurtenis heeft je leven veranderd?’
Dier: nummer 42 – de vleermuis – ‘teken van wedergeboorte van een gedeelte van jezelf, of van de dood van oude patronen’

Ons ritueeltje ’s morgens: een van ons pakt eerst een kaart met de vraag. We filosoferen daarover tijdens het ontbijt. Zelfs na mijn eerste ingeving vanmorgen: ‘Mijn geboorte!’, en de reactie van Jacob daarop: ‘Nou, klaar!’ 😀 Nee, zo makkelijk maken we ons er niet van af.
Uiteindelijk belanden we al pratend bij het moment dat voor ons beiden een ingrijpende gebeurtenis zou blijken te zijn: het moment dat Jacob besloot te stoppen met drinken, 4096 dagen geleden. De inleiding tot een ware ‘wedergeboorte’. En dan pakt Jacob de dierenkaart. Een duidelijker opdracht waar ik vandaag over mag schrijven is er niet.
Alcohol maakt meer kapot dan je lief is. Dat is geen loze kreet. Ik werd voor het eerst geconfronteerd met alcoholisme in mijn vorige relatie. Het moment waarop je je realiseert dat je partner eigenlijk geen dag zonder alcohol kan. Dat je je beseft dat hij dus alcoholist is. Dat je hem daarmee confronteert en dat vervolgens het eerste drama in je relatie ontstaat. Ontkenning. Met lamme excuses als ‘Ik kán heus wel een dag zonder alcohol, maar ik wil het niet, want…’ En dan volgen er een heleboel drogredenen.
Aangezien deze relatie op een ander vlak al genoeg sores met zich meebracht, besloot ik weg te kijken van dit probleem en zijn smoesjes te geloven. Ook op het werk. Meerdere keren werd me gevraagd of ik wel in de gaten had dat… en dan zei ik, als ware ik zelf de alcoholist: ‘Welnee joh, hoe kóm je erbij?’
Pas na zijn dood kon ik er echt niet meer omheen hoe hij mij en ik mijzelf voor de gek hadden gehouden. Ik vond flessen whisky in zijn bureau op de redactie, in de auto, in de schuur… De verslaving was nog groter geweest dan ik wist. Juist omdat hij zo ongelooflijk veel dronk, was het aan zijn gedrag niet te merken geweest. Hij functioneerde vrij ‘normaal’. Merkbaar onder invloed was hij nooit. En juist dát strooit ook zand in de ogen van omstanders.
Mijn nieuwe partner was een wijnconnaisseur en -verzamelaar, en dronk het zelf ook graag. Ik deed mee overigens, maar ik ben een zeer matig en mede daardoor ook gevoelig mens. Af en toe één wijntje bij het eten. Als ik meer nam, werd ik licht in mijn hoofd en acuut slaperig. Jacob was niet zo’n straffe drinker dat je bij hem niet merkte dat hij teveel op had. Hij kon wel aangeschoten raken en over zijn grenzen gaan, en dat uitte zich op vele – niet fijne – manieren.
Opnieuw koos ik voor vluchten – wegkijken – in plaats van vechten. Alhoewel… ik ben een keer (zelf) naar de spoedeisende hulp gereden, waar me na het plaatsen van een paar hechtingen de vraag werd gesteld ‘En waar ga je nu heen?’. En ik, vanzelfsprekend, antwoordde: ‘Naar huis’. Naar een BlijfVanMijnLijf-huis gaan kwam niet in me op.
Ten eerste: waar er twee vechten, hebben er twee schuld, en: niet Jacob, maar het monster Alcohol was immers de oorzaak geweest voor het uit de hand lopen van ons verschil van mening? Ik hield van Jacob, en hij van mij. De volgende dag liepen we dus weer innig hand-in-hand samen naar de buurtsuper. We hadden het uitgepraat, goedgemaakt. Buitenstaanders – buren – snappen dit niet.
De rest van ons leven had er zo kunnen uitzien. Echter: een project op Jacobs werk legde zware druk op hem. De slapeloosheid nam toe, en daarmee ook zijn alcoholconsumptie. De twee glazen wijn bij het avondeten waren niet meer voldoende om hem een paar uur later lekker in slaap te doen vallen. Steeds vaker in de nacht en vroeger in de ochtend nam hij nog een glas, om maar te kunnen slapen.
Op het moment dat hij, lichamelijk uitgeput, doodmoe en ziek thuis op de bank kwam te liggen, ging het nóg rapper bergafwaarts. Om dan tenminste overdag te kunnen slapen, begon hij ook overdag te drinken. En: het liegen erover begon. En dat raakte een zenuw die blijkbaar nog open lag uit mijn vorige relatie. Mijn tolerantiegrens was bereikt.
We zochten hulp bij de huisarts. We troffen op het spreekuur een ons onbekende huisarts-in-opleiding. Zij was het soort Michaël met zwaard die de draak verslaat, in tegenstelling tot onze eigen huisarts, die meer een zachte heelmeester was. Ik ben haar nog elke dag dankbaar voor de vastberaden actie die zij ondernam, richting mij, en richting Jacob. Zij duldde geen smoesjes of vergoelijken. Zij liet ons allebei zien dat als we zo door zouden gaan, we allebei verliezers zouden zijn. Dat er maar 1 keus was: stoppen met drinken. En dat deed Jacob. Radicaal.
Erkennen dat je een (alcohol)verslaving hebt is één, in actie komen een tweede. Op 16 oktober 2009 belde Jacob zijn broer met de vraag om zijn hele wijnverzameling te komen ophalen. Alle andere sterke drank spoelde hij door de gootsteen. Er kwam hulp in de vorm van medicijnen en begeleiding van de verslavingszorg. Voor Jacob, maar ook voor mij, de partner. Dat die aandacht er óók was, is cruciaal geweest voor mijn heling – ook het deel uit mijn vorige relatie, dat onder een slordig aangebrachte pleister toch stiekem een etterend wondje was geworden.
Sinds die dag tellen we – niet letterlijk elke dag hoor – onze zegeningen van een ‘wedergeboorte’, een nieuw leven. Samen. Alcohol maakt écht meer kapot dan je lief is. Er zijn dingen kapot gegaan die niet meer heel te maken zijn. Aangeboden excuses moeten ook aanvaard kúnnen worden. Letterlijke en figuurlijke littekens blijven ons herinneren aan die tijd, die strijd. Maar we hebben allebei gewonnen, en vieren dat elke dag.

Een dierbare vriendin van mij verloor. Zij schreef daar een zeer indringend blog over dat je HIER kunt lezen.

Nawoord van Vleermuis:
‘Sommige mensen zetten zichzelf helemaal vast doordat ze denkbeeldige hindernissen voor zichzelf opwerpen. Tegen de tijd dat ze weten wat ze moeten doen, zijn de kansen verkeken en zijn ze oud. Ze hebben geen notitie genomen van hun dromen. Vleermuis gebiedt je je geest, moed en kracht te gebruiken om een vlotte ‘bevalling’ en snelle geboorte in je nieuwe staat van begrip en groei te bewerkstelligen. Geef je over aan het nieuwe leven dat je met behulp van gedachten en verlangens hebt geschapen, begroet deze dageraad dapper.
Als je je bezorgd maakt over vandaag en morgen, maar niet over de tijd daarna, vergeet je verder te kijken dan je neus lang is. Indiaanse leringen zeggen dat wij verantwoordelijk zijn voor de generaties na ons, omdat wij de voorouders van de toekomst zijn. Wat jij vandaag doet, zal van invloed zijn op de komende zeven generaties. Elke beslissing, elke gedachte creëert een staat van stagnatie of wedergeboorte voor hen die je volgen.’

Van een (alcohol)verslaving afkomen is een zware opgave, het is niets minder dan ‘opnieuw geboren worden’.
Mocht dit verhaal herkenbaar voor je zijn, voor jezelf, of voor een ander, dan wens ik uit het diepst van mijn hart dat je – voor jezelf of voor die ander – de Vleermuismoed hebt oude patronen te laten sterven, en dapper aan een nieuwe dageraad durft te beginnen. Dat je een huisarts of andere hulpverlener hebt die het Michaëlszwaard kan hanteren ❤️

Ons Gele Huis met tegenlicht van de zon op haar hoogste punt deze dagen, en de weg er naar toe…

32 gedachtes over “Dag 9: alcohol maakt meer kapot dan je lief is

  1. Jullie persoonlijke verhaal raakt me diep. Zo knap dat je man de knop kon omdraaien. En wat heb jij allemaal te verduren gekregen, zeg. Ik ben elf opgegroeid met ouders, familie en kennissen die dronken. En met de daarbij horende leugens. Het maakt inderdaad veel kapot. Gevolg: ik word misselijk van de geur van alcohol en drink zelfs geen glaasje wijn. Ik vind het vies en helemaal niet lekker. Warme knuffel.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ach Anna… een warme knuffel terug! Ik ben er (gelukkig) niet mee opgegroeid, het lijkt me bijna nog moeilijker er als kind mee om te gaan. In die zin valt er voor ons, als ‘toekomstige voorouders’, nog een boel te helen… Helaas heeft iedereen er denk ik wel op één of andere manier ervaring mee: alcoholmisbruik en de gevolgen daarvan. Van mij zou er een dikke tax op mogen komen… 😘

      Like

  2. Wat goed dat je zo open je verhaal doet en dat Jacob daar achter staat (vermoed ik omdat hij meeleest en helpt bij je blog). Ik heb gelukkig geen verslavingen dichtbij me meegemaakt, maar wil uit privacy redenen niets op internet zetten over de reden waarom ik de relatie met de vaders van mijn dochters heb verbroken.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat snap ik heel goed Maria. Om diezelfde reden schrijf ik ook heel weinig tot niet over mijn vorige relatie. Maar in dit geval: ja, Jacob staat achter het publiceren van dit verhaal. Fijn om te horen dat je geen verslavingsproblemen dichtbij hebt meegemaakt ❤️ Maar jij hebt een heel ander ‘rugzakje’ lees ik hier, en weet ik van jouw blog…

      Like

  3. Wat vind ik dat sterk dat je hierover schrijft! En wat vind ik Jacob een held om zichzelf en jou zo graag te zien dat hij dat juk van zich afgooide!
    Ik ben de weduwe van een alcoholist. Een ooit veelbelovende jongeling, hoogbegaafd, creatief, grappig, intellectueel, … Voor zijn ouders nooit goed genoeg zijn heeft gemaakt dat hij al van jongs af vluchtte in drank en drugs. Ik heb teveel met hem meegemaakt om nog draaglijk te zijn. Hij veranderde in een gewelddadige narcist die me isoleerde en kleineerde tot ik geen zelfwaarde meer over had. De dag dat hij dronken tegen een boom is beland met de wagen had ik eindelijk de kracht gehad om hem te zeggen dat ik wou scheiden. Ik ben altijd blij geweest dat dit uitgesproken was, want dat was mijn overwinning op hem, en heb me nooit schuldig gevoeld als was het ongeval door mij. Alcohol is een monster, niet meer en niet minder en ik word nog altijd kribbig als ik moet uitleggen waarom ik niet drink, terwijl het helemaal aanvaard wordt dat veel mensen teveel drinken. Mijn man was 44jaar toen hij stierf, en hij had toen al alle kenmerken van Korsakov-dementie.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ach Viefke toch… hier word ik even stil van. Wat een zwaar kruis heb jij te dragen gehad in dat huwelijk. ‘Nooit goed genoeg zijn’ – in de ogen van wie dan ook – waar heb ik dat meer gehoord, als aanleiding om inderdaad te vluchten in drank of drugs of beide. En wat kan ik me goed voorstellen dat je het als een overwinning hebt gevoeld, en niet als een schuldlast bent gaan ervaren, dat hij wist dat jij de kracht en de moed had te willen scheiden… Petje af voor jou!
      En het is inderdaad van de gekke dat uitleg nodig is als je NIET drinkt, en andersom niet.
      Een hele dikke knuffel voor jou, extra, vanwege het ‘nu’ voor jou ❤️ Anders moeilijk, maar evengoed: moeilijk 😘

      Like

      1. Dankjewel. En was dat zwaar kruis maar alleen voor mij geweest. De kinderen hebben ook hun deel van de miserie gehad en dragen daar nu nog gevolgen van. Mijn jongste was 9 toen haar vader stierf, maar ze herkende een paar jaar geleden wel direct haar vader in een Korsakov jong demente man op haar werk. Wij dragen alle drie iets mee wat we nooit hadden willen leren/weten in ons leven. Er wordt nog veel teveel gezwegen over wat alcoholisme doet met de mensen in de omgeving van de verslaafde.

        Geliked door 1 persoon

        1. Dat klopt Vief, en daarom hebben Jacob en ik er nu ook beiden geen moeite mee het zwijgen maar eens te doorbreken.
          Ja, de kinderen… wat die ervan meekrijgen is ook niet mis. In ons geval woonden de kinderen grotendeels (op de oudste na) bij hun moeder (de ex van Jacob). Maar linksom of rechtsom: ze voelen het, ze weten het, ook al worden ze er niet rechtstreeks mee geconfronteerd, en niet op zo’n heftige manier als bij jullie indertijd.
          En toch zeg ik dan nu: ik hoop dat jouw kinderen, onze kinderen, met wat ze hebben meegemaakt en niet hadden wíllen weten of leren, toch iets constructiefs kunnen doen. Voor zichzelf, of voor een ander.

          Geliked door 1 persoon

  4. Een eerlijk schrijven. Met medeweten van je man, want jullie bespreken samen de kaartjes (wat ik overigens zo’n mooi gebaar vind).
    Altruïstisch schrijven ook, het kan mensen helpen herkennen en tot wedergeboorte aanmanen.
    Het is een vies beestje dat zelfs geregeld gestimuleerd wordt in de samenleving om er echt bij te horen. Een toegelaten drug.
    Een woordje voor Jacob, fijn dat je de kracht vond om de liefde te laten overheersen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel Lieve! Inderdaad: eendrachtig besloten, en zeker ook vanuit het oogpunt dat dit verhaal anderen misschien kan helpen die Vleermuismoed te vinden. Het is een gif. Nu ‘de geest uit de fles’ is… ga ik er in de toekomst vaker over schrijven, wat dit gif met je kan doen. In de hoop dat meer mensen gaan inzien hoe we inderdaad verleid worden ‘erbij te horen’, met verslaving als gevolg… Dank voor je woorden, ook die aan Jacob ❤️🙏

      Geliked door 1 persoon

  5. Toen ik stopte met alcohol, nu 20 jaar geleden, dacht ik dat het gedaan was met pret beleven wat veelal gepaard ging met een biertje of wijntje. Mijn motivatie te stoppen was dat ik nogal eens een slechte dronk kon hebben wat meestal op mezelf terugsloeg, en waar anderen -meestal- geen gewag van hadden….. totdat ik ‘door het lint’ ging en in het ziekenhuis belandde. Een serieus avontuur waardoor ik overtuigd werd dat het roer om moest.
    Het legt me geen windeieren; nooit meer katers en genieten of plezier beleven doe ik heel anders dan ik toen had voorzien. Zo’n 3 jaar later ook maar met roken gestopt, wat mij minder gemakkelijk afging. Nu lekker clean van dat alles! 🙂 Mijn enige fysieke ‘verslaving’ zijn medicijnen die ik nodig lijk te hebben?

    Even terugkomen op de vraag: “Welke gebeurtenis heeft jouw leven veranderd?”
    Het inzicht dat een doorontwikkeling tot escalatie leidt. Het uit de hand lopen van gewoontes en gebruiken kan desastreuze gevolgen hebben……. Het veelvuldig nuttigen van alcohol om onderliggende problemen het hoofd te bieden zonder het zelf in de gaten te hebben. Een nieuwe balans, een trage WEDERGEBOORTE
    tot gevolg hebbend, welke jaren nodig heeft zich te ontvouwen.
    Dat dàt niet mijn einde was en ik dit nog mag meemaken!!! Dank! 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Goed om te lezen dat je tijdig tot dat inzicht bent gekomen Hans. Door het lint gegaan, oei, niet fijn, maar blijkbaar nodig om je te doen realiseren dat het roer om moest.
      Ik heb nooit zo begrepen waarom sommige mensen (veel) drank nodig hadden om plezier te kunnen hebben. Zoals ik al schreef ben ik zelf (WAS ik zelf, want ik ben natuurlijk uit solidariteit samen met Jacob gestopt en heb daar geen seconde spijt van gehad) een matige drinkster, en hoe vaak ik wel niet op feestjes heb gehoord, als ik overging op fris: ‘Ah, kom op, nog eentje, doe niet zo ONGEZELLIG’. Tja… zo worden we door elkaar gek gemaakt. IK vond juist dat degene die veel dronk behoorlijk ongezellig werd…
      En kijk: jij kent dus ook een beetje onze weg. Eenmaal van de ene verslaving af, dan volgt vanzelf (nou ja, vanzelf, dat was ook een lastige hier) de volgende: roken. Ik vind het wel bijzonder wat je zegt over de medicijnen die je (met een vraagteken) nodig lijkt te hebben. Is dat wellicht iets om eens uit te (laten) zoeken, of je die werkelijk nodig hebt? Je weet dat ik dit zeg vanuit mijn ervaring met antidepressiva. We zijn nooit te oud om tot nieuwe inzichten te komen… 😉

      Like

  6. 30 jaar was ik nicotineverslaafde. Daarnaast ben ik soms een te grote alcoholinnemer geweest.

    In 2 relaties was de alcohol voor mijn partner een niet te overwinnen vijand.

    Nu drink ik sporadisch en zeer weinig.

    Met respect heb ik deze blogpost gelezen.

    Ik wens jullie beiden nog een lang en gelukkig samenzijn.

    Stille groet,

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je Rob. Ook jij kent dus de verwoestende werking van alcohol op relaties. Goed dat je nu nog maar sporadisch drinkt. Ooit bedachten Jacob en ik dat die tijd ook wel weer een keer zou komen: dat we ‘gewoon’ in het weekeinde van 1 glaasje wijn bij het eten zouden kunnen genieten. Maar dat gevoel sleet al snel. We genieten nu net zo van onze thee-uit-eigen-tuin bij het eten. En het scheelt nog in de portemonnee ook 😉

      Like

  7. Heb zelf wel wat gedronken, er was ook altijd in huis en mijn vaders drinken maar gaan nooit te ver. Ik drink al jaren niks meer (geef er niet veel om). Mijn vriend weet uit ervaring hoe het is te leven met een verslaafde en drinkt niks omdat het vergif is. Letterlijk, dat zoetsappige figuurlijk bedoel ik niet en is ook niet gepast. Ik woon wel in een Brabants dorp waar alcohol belangrijk is. In de 4 jaar dat ik hier woon heb ik meer dan eens 112 gebeld omdat we iets zagen gebeuren (greppel maar ook enorm slingeren). Eén van de toegesnelde agenten vertelde toen dat alcoholisme het grootste probleem van mijn dorp was.
    Maar het is altijd makkelijk praten als je er niets mee te maken hebt, hele mooie blogpost.

    Geliked door 1 persoon

    1. Hoi Liesbeth, welkom en dank voor je woorden! Je vriend heeft helemaal gelijk: het is vergif. En die Brabantse dorpen… ik ken ze. Net als de Noord-Deense trouwens, waar het alcoholprobleem ook groot is.

      Like

  8. Het huwelijk van mijn dochter is gestrand op de alcoholverslaving van haar man – nu alweer zes jaar haar ex. Ik drink graag een biertje of een borreltje. Ik moet oppassen dat het niet dagelijks wordt. Wijn is een drankje voor bij het eten, zomaar op een ander moment een glas wijn … nee, ik vind er niks aan. Als ik al een voornemen voor 2021 heb dan is de bijna-dagelijkse glaasjes beperken tot af en toe een glaasje. Mijn jaarlijkse vijf of zes weken zonder alcohol doe ik uiteraard ook dit jaar. Nooit moeite mee gehad.

    Geliked door 1 persoon

    1. Triest dit te horen van je dochter, Koen. Zo jammer! Maar fijn dat jij zo makkelijk af en toe even niks kunt drinken. Ik kon dat ook wel, maar voor Jacob is het (voor meer dingen in het leven, overigens 😉 ) alles of niets. Ook met roken: ik rookte op enig moment nog maar 1 sigaret per dag, maar Jacob lukte het ook niet te minderen. Wel om helemaal te stoppen. Mijn moeder zei altijd: overal waar TE voor staat is niet goed voor je, behalve TEVREDEN. En tevreden kunnen zijn met af en toe een biertje of een borreltje: niks mis mee.

      Like

  9. Diep respect voor jullie openhartigheid maar zeker ook voor de moed die jullie hebben gehad om, ook op dit vlak, het roer om te gooien.
    Het blog van jouw dierbare vriendin is bijzonder mooi en aangrijpend om te lezen.
    Als ik dit lees en er even over nadenk hebben we (denk ik) allemaal wel in meer of mindere mate ervaring met een verslaving of een verslaafde, hoe ‘klein of groot’ de impact die een verslaving ook heeft (gehad) op jezelf en/of je omgeving.
    Het vereist veel kracht en moed om met een verslaving af te rekenen, maar wellicht soms nog meer om niet terug te vallen in die put van ellende. Chapeau voor jullie en iedereen die deze kracht heeft gevonden!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.