Dag 13: De toekomst ligt achter ons

De lichtjes in de stokkenboom doven langzaam. Alle versierselen die aan kerst refereren (-mannen, -bomen, -engelen) hebben plaats gemaakt voor winterhygge. Voor de ramen hangen nu de sneeuwpoppen en in één vensterbank zitten de ijsmeisjes opgewonden te kwebbelen. Er is een dun laagje sneeuw gevallen.


Voor het eerst voelde ik me de afgelopen periode verbonden met de ‘natuurtijd’, deze werkelijke periode van rust, stilstand – waar in de kalender zoals we die kennen eigenlijk geen oplossing voor is. Ik voelde er voor het eerst werkelijk vrede mee ‘kerst’ niet te ‘vieren’ zoals me dat bijna 60 jaar lang is ingeprogrammeerd, maar te ervaren hoe ik langzaam in deze donkere dagen wegzakte en kon toegeven aan waar ik werkelijk behoefte had. Rust. Slaap. Luisteren naar boodschappen via dierenkaarten en helderheid krijgen door er over te schrijven. Nieuwe focus vinden, nieuwe inspiratie.

De Himba, een natuurvolk in Namibië, hebben een eigen, in de westerse wereld niet gebruikelijke, metafoor voor tijd. Ze zien de tijd als een rivier die langs stroomt. De toekomst ligt achter hen, want dit gedeelte van de rivier is nog niet langs gestroomd. Het verleden ligt voor hen, want dit is het water dat langs is gestroomd en dus zichtbaar is. Ik vind het een prachtige metafoor.
Zelfs in mijn hoogtijdagen als schrijvend journalist heb ik niet zo lang en intensief achter elkaar verhalen geschreven als nu. Dan zat er af en toe een vrij weekeinde tussen. Maar juist de onverwachte ‘corona-vakantie’ maakte dat ik de uitdaging met mezelf aankon, en aandurfde. Ik vond het heerlijk. Keek elke dag uit naar een nieuwe vraag en een nieuw ‘dier’, en was benieuwd welk verhaal zich daaruit ontspon. Dat schudde ik vervolgens niet zomaar even uit mijn mouw – er ging best wel veel tijd in zitten.
Daarom besloot ik mijn eigen draai te geven aan de Twaalf Nachten. Het niet te doen ‘zoals het moet’, met twaalf intenties opschrijven, daarover mediteren, dromen, tekenen, collages maken of op een andere manier creatief mee aan de gang gaan. Dat leek me toch allemaal iets te tijdrovend. Alleen het bedénken van al die intenties al…
Hoe ‘stil’ deze twaalf dagen en nachten ook waren, ik wilde tussendoor ook nog wel een béétje aan het gewone dagelijkse leven deelnemen. Want dat viel af en toe al flink tegen als ik goed in de schrijf-flow zat. Dus, bij deze: tusind tak aan manlief voor alle taakjes die hij geruisloos overnam zodat ik vooral kon blijven zitten in die flow. En voor de dagelijkse input aan de ontbijttafel.
Maar nu is het klaar. Het is mooi geweest. Het ‘echte leven’ wil weer geleefd worden. De laatste muur wil van behang ontdaan worden. Het zonsondergang-voddenkleed wil afgemaakt worden. Het klankbaden-harpboek wil verder gespeeld worden. Een paar kilo appels op de hems wil nog ingemaakt worden. De moestuin 2021 wil gepland worden. Gesprokkeld hout wil gezaagd worden tot aanmaakhout. De nieuwe buurvrouwen willen ontmoet worden. Mijn Deense yogaboek wil verder gelezen en gepraktiseerd worden.
Kortom: ik voel de energie weer beginnen te stromen. En dat voelt heerlijk.
Ook al weet ik niet of de groepslessen yoga binnenkort weer starten.
Ook al weet ik niet of ik dit voddenkleed ooit nog in ‘mijn’ winkeltje kan verkopen.
Ook al weet ik niet of dit winkeltje de deuren nog gaat openen.
Hier is de 1-meter-afstands-regel deze week opgeschaald naar 2 meter. Dat betekent kort om de bocht dat de helft van de nu toegestane klanten in de winkels mag. Dat betekent dat er gedacht wordt aan ‘deurmannen’.
Mijn hoop op betere tijden projecteer ik op de nieuwe kudde schapen die deze week in de weiden aan de fjord verscheen. Was het eerder een compleet witte kudde, nu zitten er grijze tussen, zwarte, gevlekte. Moge de ‘zwarte schapen’ toenemen in aantal. Moge hun stemmen steeds luider gaan klinken.

21 gedachtes over “Dag 13: De toekomst ligt achter ons

  1. Ik dacht al dat het veel werk was en je meer inspanningen leverde dan ik kon vermoeden, deze ‘sessie’ van 12 dagen. Voordat e.e.a. in ‘hapklare brokken’ voorgeschoteld wordt, heeft zich al een heel proces vooraf aangediend. Hiervoor mijn dank, Anuscka (& Jacob).

    Geliked door 2 people

  2. Naar aanleiding van jouw schrijven, heb ik ook gelezen dat deze 12 (rest)dagen na kerst bedoeld zijn om tijd te maken voor bezinning en verstilling. Een maanjaar heeft 354 dagen, dus resten er 11 dagen en 12 nachten, die jij hier zo sterk zinvol hebt ingevuld. Voor jezelf én voor ons, de ander.

    Dat dit schrijven intense aandacht en het nodige denkwerk van je vroeg, kan ik perfect begrijpen. Je verwoordde het duidelijk, gestructureerd, boeiend en zette ons, je lezers, telkens opnieuw aan om ook na te denken over de verschillende thema’s, om ons te gaan bezinnen.

    Ik kan hier dus enkel aan toevoegen : ik heb hier énorm veel aan gehad, de stukjes gaven heel veel inzicht in jouw denken én mijn denken, en weekten boeiende reacties los bij jouw lezers. De sfeer van het verlichte gele huis in de avond- of ochtendsneeuw mocht ik hier de voorbije dagen proeven, een sfeer van verstillen, van spiritueel én realistisch nadenken over wat verschillende facetten van het leven kunnen en mogen betekenen.

    Mooi ook, hoe jij en je man dit bij het ontbijt samen besproken hebben. En hoe je rust én vertrouwen uitstraalde in je verhalen.

    Ik wil je hier -heel oprecht- voor bedanken. Het deed ontzettend veel deugd.

    Geliked door 2 people

    1. Hier word ik stil van Lieve… Dank je wel! En natuurlijk heel graag gedaan, met plezier. Ik zal het komende jaar vast nog op een aantal onderwerpen terugkomen – zaken die nu door de kaarten aan de oppervlakte zijn gekomen, maar die heus nog wel wat verder ‘beschreven’ kunnen worden. Ik hoop dat dit ook een nieuwe traditie is – voor mijzelf, voor onszelf, en voor jou als lezer.

      Geliked door 1 persoon

  3. Dag Anuscka, ook ik heb genoten van je verhalen en soms zelfs zinnen overgenomen in mijn levensboekje. Het zet tot nadenken. Fijn dat jullie al die energie erin gestopt hebben. Nu ruimte voor zaken in het nieuwe jaar. een lieve groet, Carla

    Geliked door 2 people

    1. Fijn om te horen Carla! Er zijn ook stukjes inderdaad in mijn levensboekje (had er nog geen naam voor, maar dankjewel, nu wel 😉 ) terecht gekomen, voor later. Ik vind het zo leuk dat je nog steeds meeleest!

      Like

  4. Wat weet je toch altijd overal mooie verhalen van te maken. Prachtig.
    Die twee meter… gruwelijk. En oh, als we dan toch een natie van schapen moeten zijn, dan in elk geval zwarte schapen 😀

    Geliked door 2 people

    1. Graag gedaan! Ik ben helemaal niet zo van de uitdagingen (challenges), maar deze die ik mezelf oplegde vond ik zelf echt leuk om te doen! Volgend jaar hopelijk weer… (moet ik wel vrij zijn die 12 dagen… )

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.