Thuis

Het zwarte colbert dat hem drie maten te groot lijkt, vermoedt een ooit breedgeschouderde man. Daar is nu weinig meer van over. Zijn lange, witte haren die al in geen maanden door een kapper onder handen zijn genomen, gaan deels schuil onder een zwarte pet. Het witte overhemd met de gesteven boord maakt het af. Bijna, want: ‘Ik houd deze spijkerbroek aan hoor’. Niks mis mee, zeggen wij, Jacob houdt zijn jeans ook aan.
Het over het algemeen zo rustige en gezapige boerenland- en strandleventje rondom ons Gele Huis staat de afgelopen weken af en toe even op z’n kop. In anderhalve week tijd worden we ’s avonds enkele keren opgeschrikt door blauw zwaailicht. Oosterbuurman wordt in verschillende ziekenhuizen opgenomen, weer ontslagen, weer opgenomen, weer ontslagen… Bezoeken aan de huisartsenpost volgen, en dan is ineens een test noodzakelijk om bij de huisarts binnengelaten te mogen worden.
Ik lig nog in bed als hij belt. ‘Kunnen jullie me brengen, als ik een tijd weet?’ Natuurlijk, geen probleem. Maar het volgende telefoontje blijft uit. Net als we op het punt staan naar hem toe te lopen, om te zien of alles nog in orde is, belt hij weer. ‘Verschrikkelijk! Verschrikkelijk! Er waren 74 wachtenden voor me!’. Maar het is hem gelukt, hij heeft een afspraak, en dus vergezelt Jacob hem de volgende dag naar een sporthal in de provinciehoofdstad voor de test.
‘Jullie laten je niet testen hè?, vraagt hij retorisch. Hij vindt het zelf ook allemaal maar onzin. ‘Wij zijn gezond, hier, waar we wonen’, heeft hij meermaals tijdens de wekelijkse boodschappentrip gezegd, en dat kunnen we alleen maar beamen. Maar dan komt er bericht van yogabuurvrouw: zowel buurvrouw Anne* als haar man Jens* zijn onlangs positief getest. Jens werd ziek en herstelde, Anne niet. Na enkele dagen op de IC is de buurvrouw overleden.
De tamtam van ons gehucht doet in vele vormen zijn werk, en maakt voorheen onzichtbare draden in de dorpsnetwerken zichtbaar. Er wordt gepraat. Er wordt gebeld. Er wordt ge-appt. We delen informatie via Messenger en de kinderen van de overleden buurvrouw plaatsen updates op het Facebookprofiel van hun moeder.
En dan bereikt ook ons de vraag of we deel willen uitmaken van de stoet die Anne ‘thuis’ brengt. Jens zou het fijn vinden als zijn vrouw op de laatste kilometers naar haar laatste rustplaats begeleid wordt. Wij nodigen oosterbuurman uit, en hijsen bij hem voor het eerst van ons leven een vlag. De Deense, halfstok.
Op een parkeerplaats enkele kilometers buiten ons gehucht verzamelen we: buren, vrienden, familie, en wachten op de auto met baar. Er wordt in een groep geanimeerd met elkaar gekletst; zoals dat vaak ook het geval is bij uitvaarten. Ik neem buurman even aan de arm mee om de familie gedag te zeggen (en wat moet je verder nog zeggen, hier en nu?) en dan schuifelen we weer terug naar de auto.
De lijkwagen komt er aan, met een witte kist achterin. We sluiten aan. De stoet krijgt netjes voorrang van andere automobilisten. Naarmate we dichter bij Anne’s thuis komen, blijven ook wandelende mensen in de berm eerbiedig stil staan. Buren die niet in de stoet meerijden, betuigen hun deelneming op hun oprit. Voor Anne’s huis stoppen we. Er worden foto’s gemaakt. Overal hangt de vlag halfstok.
Dan volgen de laatste kilometers naar de kapel bij de kerk, waar Anne’s lichaam verblijft tot de teraardebestelling. De laatste meters lopen we achter de rouwauto aan. Ik ben mondbedekking vergeten, en dit is niet het moment noch de plek om te protesteren, ook al zijn we buiten, en is het gezelschap klein. Gelukkig heeft buurman een tas met een voorraad wegwerpmondlapjes bij zich.
De begrafenisondernemer houdt een toespraak, waar ik door de wind en zijn vizier zo goed als niets van meekrijg. Buurman hangt zwaar in mijn arm, en vraagt wat de bedoeling is. ‘Ik weet het niet’, mompel ik. Er ontstaat een vreemde, ongemakkelijke leegte, waarin Jens het middelpunt is. Omringd door familie, vrienden en buren – maar de afstand is niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar. Dan barst hij ineens in tranen uit. Niemand doet of zegt iets. Niemand raakt hem aan. Als we vertrekken, legt Jacob een hand op Jens’ schouder. Buurman knijpt iets harder in mijn arm. Mijn hart breekt.

*Anne en *Jens zijn de meest voorkomende vrouwen- en mannennamen in Denemarken. Vanwege privacyredenen heb ik niet de echte namen van onze buurtgenoten gebruikt.

27 gedachtes over “Thuis

  1. Zo triest… En dat je elkaar niet kan troosten in een knuffel of omarming op zo’n moment maakt het hartverscheurend. Arme Jens.
    Wat mooi hoe jullie voor de buurman zorgen en klaarstaan.

    Like

    1. Ja, als er iets ‘eenzaamheid’ uitdrukte op dat moment, was het dat beeld wel. ‘Vi passer på hinanden’, oftewel ‘we zorgen voor elkaar’, is hier dé (covid) leus. Dat zie ik op dit soort momenten niet terug… Maar: ik ken deze buren amper. Ken dus ook de familieverhoudingen niet, en weet überhaupt niet hoe extrovert Noordjutlanders in dit soort omstandigheden zijn… Het gaf hoe dan ook een zeer vervreemdend gevoel

      Geliked door 1 persoon

    1. Ja, begraven en rouwen met en óp afstand. Vreselijk. Maar: zie ook mijn reactie bij Matroos Beek. En ik zou vooral ook willen zeggen: wat een rotmaatregelen zijn het vanwege dit virus. Hoe onmenselijk is het dat je elkaar niet meer mag omhelzen – niet op dit soort momenten, maar überhaupt niet meer…

      Like

  2. Erg triest, zo’n ziekbed, zo’n steriel afscheid. Muziek kan misschien troostend werken bij het gemis aan ‘raakvlakken’? Juist nu ik dit lees luister ik naar cellomuziek van Jami Sieber, een Amerikaans celliste. Stemmig!

    Like

    1. En terwijl ik jou nu terug schrijf, luister ik ook naar Jami Sieber. Niet eerder van gehoord, maar wat een heerlijke muziek. Dank voor het noemen van haar naam! En ja, muziek werkt zeker troostend (en wat schrijf je dat mooi: ‘bij het gemis aan raakvlakken’…) We zijn niet naar de begrafenis geweest – wellicht was daar inderdaad muziek de troost, én hetgeen wat (aan)raakte. Ik hoop het nooit persoonlijk te hoeven meemaken, zo’n afstandelijk afscheid.

      Like

  3. Zo pijnlijk. En jammer maar zo herkenbaar. Onlangs schreef ook ik een blogje over onze buurman, die van kerngezonde man van 59 naar vier weken coma door C ging.
    Hij is gisteren gestorven. Ongelooflijk, in een paar weken tijd….vrouw en 2 dochters blijven nu verweesd achter. Ik kan het nog steeds niet bevatten.
    We kunnen en durven geen knuffels geven, samen huilen op 2 meter afstand. Ook hier is een gevoel van samenhorigheid onder de buren, en toch elk in ons eigen huis.
    Pure herkenning in jouw verhaal, helaas…..

    Geliked door 1 persoon

    1. Och Lieve, wat verdriet me dit te horen! Ik sla even virtueel een troostende arm om jou heen, en om alle ‘buren’ die dit meemaken nu. Niet te bevatten inderdaad, als een kerngezond mens in een paar weken tijd zo de grip op het leven verliest. Heb zojuist het betreffende log gelezen… koude rillingen. Heel veel liefs, en sterkte met het samen dragen van deze (on)werkelijkheid

      Geliked door 1 persoon

        1. Na 21 jaar buren… dat is ook niet niks. Maar wat je zegt: wat moet dit zijn voor vrouw en kinderen… een zwart gat in hun wereld. Blijf ze maar op afstand vasthouden, met ze praten, laat ze merken dat jij er nog steeds voor ze bent – zoals je dat de afgelopen weken met de stoepbabbels hebt gedaan ❤️

          Geliked door 1 persoon

    1. Ja, dat is wel de harde werkelijkheid ja. Op zo’n moment komt ‘het’ (álles) wel heel dichtbij – ook in ons kleine, rustige, veilig geachte wereldje hier. Naar.

      Like

  4. Dit komt binnen… De eenzaamheid te midden van zoveel collectief gevoel.
    Wat een soep is het, deze dagen.
    Ik geloof dat jullie voor je buurman een werkelijk verschil gemaakt hebben, dat is al iets. En ik hoop dat Jacob en jij jullie kunnen warmen aan elkaar.

    Geliked door 2 people

    1. Het IS een soep inderdaad Kirstin. Maar wij kunnen ons inderdaad aan elkaar warmen, en proberen dat ook zoveel mogelijk uit te stralen – letterlijk en figuurlijk

      Like

  5. Schrijnend, verdrietig, eenzaam…… Helaas ook herkenbaar. Elkaar niet mogen omarmen, een knuffel mogen geven, terwijl er juist in deze situatie(s) zoveel behoefte aan is.
    Wij hebben onlangs afscheid genomen van een familielid. Ik heb alle regels overschreden en mijn nicht een hele dikke knuffel gegeven (met haar toestemming natuurlijk)🤫
    Wat fijn dat jullie er voor jullie buurtjes en naasten konden zijn.🍂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.