Op een berg, in een geel huis…

donker 2017-07-01 16.21.01

Dreigende wolken boven de bijenkasten

 

We zijn nog maar net de grens over of de vooroordelen blijken toch echt wel een kern van waarheid te bevatten. We rijden rond spitsuur Como binnen. Nu is dat geen wereldstad, maar toch. Als we ook maar even twijfelen aan Tom (de navigator in deze auto) en niet snel genoeg van rijbaan veranderen, klinken meteen de claxons en scheelt het niet veel of we worden van de weg gereden. Haantjes zijn het, die Italianen.

We zijn blij als we na een stuk of dertig (veertig? vijftig?) haarspeldbochten bergopwaarts de hectiek achter ons kunnen laten. Hier op de berg, in zowaar een geel huis, staat het leven gewoon een beetje stil. Zoemen de bijen, klatert de bergbeek, en zorgt alleen het weer voor spektakel.

Als we links kijken, trekt een donkergrijze sluier met soms oplichtende wolken de hele vallei dicht. Het rommelt en het dondert daar. Rechts van ons schijnt de zon in een wolkeloze hemel. We zitten op de grens, badend in zonlicht en af en toe een spat regen en zien een dubbele regenboog ontstaan.

Ik zou hier de hele dag alleen maar kunnen zitten, en kijken. Alhoewel ik het liefst de horizon wil kunnen zien, zodat alles wat zich in mijn hoofd bevindt vrijelijk naar de einder kan afdwalen, heeft dit ook wel wat. Geen moment is hetzelfde. Het is heftig soms: zowel de stortbuien als de stekende zon. In het weer hier zit evenveel passie als in de gemiddelde Italiaan.

Maar we zijn hier niet om te zitten en te kijken. Gisteren hebben we de foto’s afgeleverd bij Marcello in het voormalige kerkje van San Nicolao. Kleine, fijne ruimte. Delen van fresco’s op muren en plafonds getuigen van een ooit roemrijk, maar al lang geleden vervlogen verleden. Marcello vertelt hoe met man en macht (zijnde: de gemeente Bellano en de universiteit van Milaan) wordt geprobeerd het pand te behouden, maar hij heeft er een hard hoofd in.

Vandaag gaan we nog even terug, verkennen Bellano en ontmoeten twee collega-exposanten uit Duitsland. Zij komen hun werk brengen. Jaaps foto’s hangen al aan de muren, in het koor van het kerkje, het mooiste plekje. Het lijkt wel alsof ze hier altijd al hebben gehangen. De textuur van de gerestaureerde muren, de krijtverfkleuren van de fresco’s; Jaaps foto’s passen hier perfect.

chiesa 2017-07-01 15.21.59

Jaaps foto’s onder de eeuwenoude fresco’s 

geel 2017-07-01 15.20.17

Een Deense kust in een Italiaans voormalig kerkje… 

Foto’s met duende

Behalve met diploma’s, verklaringen omtrent gedrag en werk zijn we ook druk bezig met voorbereidingen voor een kort verblijf in Italië vanwege de groepsexpositie waar Jaap met vier van zijn foto’s aan deelneemt. Het thema van die expositie is ‘el duende’.

In de mythologie is el duende een bosgeest, een soort elf of kabouter die kleine kinderen lokt zodat ze verdwalen. Het is ook een werkwoord uit de flamingo: tener duende. Dat betekent bezieling hebben. In de loop der tijden is het begrip in de kunst synoniem geworden aan ‘geest der verbeelding’, datgene wat een fysieke of emotionele reactie oproept.

Met duende open je je ‘derde oog’ en wordt alles met extreme kracht waargenomen. Het is een mysterieuze kracht die zich aan de donkere, onzichtbare kant van dingen en emoties bevindt, iets waarneembaar door iedereen maar moeilijk te verklaren. Iets zoals ‘tijd’, en waarvan St. Augustinus zei: ‘Als je me niet vraagt wat het is, weet ik het. Als je het wel vraagt, weet ik het niet.’ Oftewel: als je naar de duende gaat zoeken, zul je het niet vinden. Maar als het er ís, weet je het, voelt je het, ervaar je het.

Met het thema van deze tentoonstelling is het de bedoeling dat zowel de deelnemers als de bezoekers de duende gaan verkennen via de werken die er te zien zullen zijn. De curator is bewust op zoek gegaan naar kunstenaars die van de gebaande paden afwijken. Geen klassieke stijlen dus, of afbeeldingen die we allemaal al eens gezien hebben, maar heel eigen interpretaties van de werkelijkheid, die stuk voor stuk de potentie hebben de bezoeker te kunnen raken.

Voor de Spaanse dichter Federico García Lorca is duende één van de drie verbeeldingen van artistieke inspiratie die onze creativiteit aansturen. Zoals er bijvoorbeeld ook muzen en engelen zijn die ons ‘de geest’ kunnen geven. Bij duende gaat het volgens hem niet om vaardigheid van de dichter, danser of muzikant, maar juist om die geestdrift. Om bevlogenheid.

Je kunt nog zo virtuoos zijn, als je bezieling mist, dan gebeurt er niets. Maar als de vonk wél overslaat, ontstaat er ook duende bij het publiek: een gevoel dat van binnenuit op komt borrelen als een fysieke of emotionele reactie op kunst. Het is datgene wat je kippenvel bezorgt, je aan het lachen of huilen maakt als een lichamelijke reactie op iets heel bijzonders wat je ziet of hoort.

We hopen natuurlijk dat in het kleine, voormalige kerkje van San Nicolao in Bellano aan het Comomeer die vonk inderdaad overspringt als bezoekers Jaaps werk bekijken. De expositie duurt van 1 tot 16 juli, en volgende week zondag 2 juli is de vernissage. Ben je in die periode in de buurt dan ben je bij deze van harte uitgenodigd el duende te ervaren!

exhibition-el-duende-jaap-berghoef-s

De vier foto’s van Jaap die te zien (en te koop) zullen zijn op de expositie in Bellano.

We zijn er weer!

Met weer allerlei vreemde zaken in de auto (stekjes, openhaardhout, een Kroatisch raam en twee emmers meel, onder meer) vertrekken we om kwart over zeven. Het is lang geleden dat we op een zondag heen vertrokken; het is heerlijk rustig op de weg.

2016-12-18-11-00-39

Ja hoor, anders zit die harp me altijd in de weg en nu is het een oud raam!

 

Net als we tegen elkaar zeggen: jee, wat een lekker weertje, komen we pats zo van de zonneschijn en blauwe lucht in de mist terecht.

2016-12-18-14-12-24

Mist! Maar gelukkig nog steeds super rustig op de weg.

Vlak voordat de zon ondergaat (en dan zijn we er al bijna!) trekt de mist weer op en kunnen we nog net even van die mooie noordse winterkleuren genieten.

2016-12-18-14-38-46

De zon!

Het is tien voor vier als we ons Gele Huis in het vizier krijgen. Zo vlot hebben we nog nooit gereden.

2016-12-18-15-53-35

Het Gele Huis onder een roze lucht

Binnen is het 8 graden, en een luchtvochtigheid van 75%. Het vuur in de kachel maakt het al heel snel aangenaam. De auto is zo leeg, en dan is het tijd voor…

2016-12-18 18.16.03.jpg

De kerstboom! 

Fata morgana

We maken, zoals elke avond, een strandwandeling na het eten. Het is rond tien uur; nog een kwartier en de zon zal achter de horizon van Vesterhavet verdwijnen. Het licht wordt pasteloranje, de glasblauwe zee lijkt op te lossen aan de einder. In die twilight zone doemt ze ineens op.

Ze is enorm. Het lijkt de Khetanna op Tatooine wel. Het woestijnschip van Jabba the Hutt uit de Star Wars saga. Het is windstil. Af en toe ritselt er een golfje tussen de fijne kiezels. Als je daar stil blijft staan, net op die vloedlijn, zak je weg en zuigt het zand je vast. We doen een stap terug en zien het spookschip van gedaante veranderen. Eerst valt er een gat in. Het gat wordt een steeds grotere scheur en uiteindelijk lost de gehele bovenkant van het schip op.

“Toen we uiteindelijk besloten aan boord te gaan was er geen ziel te bespeuren. Het schip was akelig leeg, net alsof ze pas was verlaten. Het eten stond nog op de tafels van de bemanning. Er waren geen tekenen van technische mankementen, noch van enige strijd.

De weersomstandigheden konden niet beter zijn, en er was eten en drinken aan boord om het zeker nog zes maanden uit te houden. De bemanning plus de kapitein leken in rook te zijn opgegaan. Hun persoonlijke spullen waren stille maar vooral zwijgzame getuigen van het mysterie…

De enige sloep aan boord van het schip was verdwenen, evenals de sextant. Het logboek lag nog onaangeroerd in de hut van de kapitein, tegen alle zeemanstradities in. Het stuurwiel was niet vastgezet en er waren geen tekenen die wezen op agressiviteit. De reis had een routineuze trip moeten zijn. Maar niemand wist dat het schip de onsterfelijkheid in zou zeilen als het eeuwig gedoemde schip…”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(Bron citaat: https://tallsay.com/page/4294972072/het-mysterie-van-de-mary-celeste-spookschip-op-de-oceaan-der-legenden)

 

 

Een fotoverslag

Een hedebølge (hittegolf) was het nog net niet – daarvoor moet het op verschillende plaatsen in het land 28 graden zijn – maar een varmebølge begin juni is al bijzonder genoeg. En dat na de warmste mei sinds 23 jaar. We hebben even dankbaar gebruik gemaakt van dit uitzonderlijke weer door de afgelopen dagen van zonsopkomst tot zonsondergang (nou ja, bijna) in de tuin aan het werk te gaan. Een fotoverslag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Quote op zondag #4

We face up to awful things because we can’t go around them, or forget them. The sooner you say ‘Yes, it happened, and there’s nothing I can do about it,’ the sooner you can get on with your own life. You’ve got children to bring up. So you’ve got to get over it. What we have to get over, somehow we do. Even the worst things. – Annie Proulx, The Shipping News

Rollende golven, wind op zee
Foto © JaapBerghoefFotografie

Edna Annie Proulx is een Amerikaanse journaliste en schrijfster. Haar tweede roman, The Shipping News (1993) – Nederlandse titel: Scheepsberichten- , won de Pulitzer Prize en de National Book Award. Haar korte verhaal Brokeback Mountain werd zeer succesvol verfilmd.

Aanleiding en zo je wilt ‘inspiratie’ voor deze quote kwam met het minidrama vanochtend in onze achtertuin…