‘Er vliegt ook nog iets onder de scooter uit’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Aflevering 8: via de Alpen naar Parijs. In deze stad van de romantiek bij uitstek liggen ze om half negen al in bed ‘en van Parijs hebben we dus niets gezien’.

grenoble

Woensdag 29 augustus

KMS 32080

7 uur opgestaan, nu eerst ’n bougie kopen en tanken. De scooter wil niet erg best. Ondanks de bougie tuffen we nog steeds. Het is hier prachtig aan natuurschoon. Eindelijk ’s middags zitten we dan in de regen. Bij ’n tankstation mogen we binnen komen om te schuilen.

Zo gauw als het even kan gaan we weer verder. Van Grenoble naar Bourg, Macon naar Châlon, waar we in de jeugdherberg blijven. Twee Schotten uit Latte zijn er ook. We hebben gepingpongd.

Toen was de wereld nog echt klein! (Want Châlon ligt nu niet bepaald op de meest logische route tussen Latte en Schotland…)

Donderdag 30 augustus

KMS 32395

Om 9 uur gaan we eerst naar ’n garage. 1 ½ uur duurt het voordat hij opgelapt is (de scooter) en gaan we dus de stad maar in. Ik kan Michael niets afzetten, zelfs geen reep chocola. De onkosten voor de scooter bedragen 1270 Fr (dit heeft mijn vader ingevuld).

In dit geval kan ik mijn vader geen ongelijk geven. Als je weet dat je nog een stevige garagerekening moet betalen, ga je geen frivoliteiten voor je vrouw kopen 😀

Van Châlon nu naar Fontainebleau. Het is voor mij wel ’n mooie weg, vierbaans, maar er valt weinig te zien. We schieten wel goed op. In de jeugdherberg zijn heerlijke warme douches waar ik dankbaar gebruik van maak.

Achterin het boekje nog een aantekening van mijn vader over het garagebezoek: Nieuwe zuigerveer ingezet en schoongemaakt.

Vrijdag 31 augustus

KMS 32689

Nu naar Parijs, ’n korte rit vandaag: 60 km. Er vliegt ook nog iets onder de scooter uit, volgens de baas niet erg belangrijk. Om 11 uur zijn we in Parijs. We hebben ruim 4 uur nodig om het hotel te zoeken waar we eerder geslapen hebben, maar toch lukt het niet om het te vinden.

Intussen giet het van de regen, en het verkeer daar word je helemaal gek van, 5 auto’s naast elkaar is hier heel gewoon. Bij de Arc de Triomphe zijn we gaan schuilen en hebben we een uurtje met een agent staan praten, zover als we ons verstaanbaar konden maken.

Hij vond vooral de Hollandse fietsen erg gek. Volgens hem zat je daar zo stijf en recht op. Terwijl we met hem staan te praten komen er een paar Hollanders en Amerikanen ons vragen of we hulp nodig hebben, die zien natuurlijk dat we zo staan te gebaren.

Dat was vanmorgen ook zo leuk. Toen stonden we even langs de weg omdat er iets aan de scooter was en toen passeerde een Fransman die vroeg of de we Politie nodig hadden. We zeiden ‘nee’ en even later kwam er een wagen met Hollandse RAF-lui om te vragen of we moeilijkheden hadden, die waren gestuurd door die Fransman.

In Parijs zijn we niet naar ’n jeugdherberg gegaan, maar naar ’n hotel, vanwege de regen. Half negen lagen we in bed en hebben dus niets van Parijs gezien.

Advertenties

‘Michael tracteert de meisjes op ’n scooterrit’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Aflevering 7: mijn vader voorziet de Lambretta van een nieuw buitenbandje en er wordt gedanst.

ospedaletti

Zaterdag 25 augustus

Van 10 uur ’s morgens tot 5 uur aan het strand geweest. Een van de Hollandse meisjes moest naar huis en de andere drie brachten haar naar de trein in Nice.

Zondag 26 augustus

Met de scooter naar San Remo. Het is ’n geweldige stad met grote machtige gebouwen. Ook de binnenstad is erg interessant. Wel oud. Het is er ook erg druk met alle mogelijke mensen. We hebben ’s avonds in Ospedaletti gegeten, we hadden trek in spaghetti.

Doris Day in San Remo 1956

‘Alle mogelijke mensen’ lopen er rond in San Remo, onder wie Doris Day. M’n ouders hadden haar zomaar tegen het lijf kunnen lopen (maar dat is niet gebeurd)

Maandag 27 augustus

Met de meisjes maar weer naar het strand. Michael heeft gelukkig wat te doen. Hij heeft ’n nieuw buitenbandje gekocht en gaat dat nu verwisselen. Later heeft hij de meisjes getracteerd op ’n ijsje en ’n scooterrit.

In de jeugdherberg wordt buiten gedanst bij ’n ouderwetse pickup, die je nog op moet draaien. Er slaapt bij ons een ouwe tante, die ’s morgens ontdekt dat ze d’r gebit kwijt is.

Opnieuw wordt duidelijk dat mijn ouders nu wel samen in één ruimte mochten slapen, maar dat dit niet betekende dat ze privacy hadden.

Dinsdag 28 augustus

KMS 31793

Vertrek uit Latte 8 uur. Na Nice, Grasse, Digne-les-Bains komen we over de Alpen. Erg woest en mooi, maar ook met grote verbrande gedeeltes. Met veel pijn en moeite gaat de scooter naar boven.

In La Frante blijven we in een hotel waar we direct na het eten in bed duiken. Ik ben doodop en blij dat we in ’n heerlijk zacht, opgemaakt bed komen.

Dat ‘La Frante’ kan ik op de kaart niet vinden, op welke manier ik het ook schrijf. Hoe dan ook: ik kan me de blijdschap van mijn moeder voorstellen. Na zo’n spannende dag achterop de Lambretta is zo’n luxe bedje een verademing!

‘Michael heeft een naakte vrouw gezien’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Aflevering 6: er moet een andere herberg worden gezocht, en er wordt even ingekocht in Frankrijk.

ambre-solaire-cosmetics-1956-photo-harry-meerson-hprints-com

Donderdag 23 augustus

Vannacht heeft er een vent op onze kamer geslapen, en Michael heeft een naakte vrouw gezien. Ze was zich lekker aan het wassen volgens hem.

Privacy: ho maar, dat blijkt. Noch voor mijn ouders, noch voor die poedelende blote dame.

Tot onze spijt moeten we de jeugdherberg verlaten. Er komen 25 Engelse meisjes. Maar nog geen 10 km verder kunnen we in een andere terecht. We gaan daarna even de grens over naar Menton om wat inkopen te doen. Het is vreselijk druk aan de grens, maar het valt erg mee met de tijd die je nodig hebt om er over te komen. Een van de douanes vroeg: Ollanda? Toen ik ja zei, antwoordde hij met ‘tot ziens’.

De eerste regenbui hebben we – hoe bestaat het – aan de Rivièra. In de jeugdherberg zijn 4 Hollandse meisjes uit Utrecht. We zijn hier in Latte. Er worden hier veel bloemen gekweekt, vooral anjers.

Vrijdag 24 augustus

Om weer te vertellen dat de zon schijnt is misschien flauw en ongelofelijk, maar het is nu eenmaal zo. We gaan vandaag met die vier meisjes naar het strand. Het is erg gezellig en dus vliegt de dag om.

Ongeveer half zes gaan Michael en ik samen de stad in, Ventemiglia, waar het vrij duur is en ik geloof dat ze overal maar wat vragen. Bij de ene zaak kost een flesje Ambre Solaire b.v. 150 lire en zo loopt het op tot 250. Nog steeds zie je hier ’s avonds laat Vaders en Moeders met hele jonge babies en kindergrut. Je loopt hier ’s avonds om tien uur nog in je zomerjurk, heerlijk.

Het genieten is bijna voelbaar, tussen de blijvende verbazing door over al dat kindergrut zo laat ’s avonds nog op straat. Ach, misschien heeft deze vakantie mijn moeder ook wel wat ‘losser’ gemaakt wat betreft alle door consultatiebureau en samenleving opgelegde regeltjes. Hoogzwanger van mij ging ze gewoon nog lekker achterop de scooter naar Denemarken, en ook als baby ben ik vanaf mijn geboorte gewoon overal mee naar toe genomen – in een hangmat achterin de auto. Maar ja: altijd wel op tijd naar bed. En dat doe ik nog steeds 😉

 

 

‘Ik heb ’n uur op de baas moeten wachten’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Aflevering 1: de aanloop naar waar het eigenlijk allemaal om draait.

MichelMoto

🙂

Zondag 12 augustus

Vertrek Eindhoven 8.30

KMS 30041

Het weer is onstabiel. We gaan via Weert-Roermond naar Heerlen. Ondanks herhaalde waarschuwingen vertikt Boerkamp benzine te tanken, dus zitten we midden in de stad zonder. Hij moet er met een blikje op uit om wat te halen.

Boerkamp? Nou, dat begint lekker. Ik hoor mijn moeder achterop zitten foeteren… maar je kunt altijd nog beter midden in de stad zonder benzine zitten dan midden in het niets.

Het is maar koud. We gaan nu naar Aken, na een kopje koffie aan de grens. Het weer wordt steeds beter. We zijn nu in Monschau, het is hier ook erg mooi. Vandaar naar Trier. Van de weg af links zien we een prachtige basiliek.

Ik geloof dat we heel wat km’s omrijden, want overal staat umleitung. In Dreisbach hebben we een jeugdherberg gevonden. We mogen niet met onze schoenen naar boven, ze vroegen of we pantoffels hadden.

Gezien het gebruik van ‘we’ in combinatie met ‘naar boven’ vermoed ik dat ze, nu ze een boterbriefje hebben, samen mogen slapen in jeugdherbergen. Dat waren dan nog steeds wel slaapzalen… en geen tweepersoons kamers.

Om half tien gaan we dan naar bed. De scooter mag je hier eigenlijk ook niet meebrengen.

Maandag 13 augustus

Vertrek Dreisbach 9.00 uur

KMS 30392

Vertrek met mist. Ik was om 7 uur present, maar heb minstens ’n uur op de baas moeten wachten. We gaan nu naar Saarbrücken. Dat is een echte lelijke fabrieksstad. Vandaar naar Strassbourg, daar drinken we een kop koffie. Vandaar naar Colmar. Het is prachtig zonnig weer. Als lunch gebruiken we ijs en cake.

Op de Lambretta konden ze natuurlijk geen kooktoestelletje meenemen om aardappels, groente en vlees te gaan kokkerellen onderweg. Dus dan moet je wat hè?

In Belfort hebben we een jeugdherberg. Er zijn hier meer nationaliteiten dan gisteren. ’s Avonds nog even de stad in.

Dat wachten op mijn vader – ik weet eigenlijk niet beter dan dat we altijd op hem moesten wachten. Soms leek het wel of hij het erom deed. Kijken waar onze tolerantiegrens lag…

route Lambretta

Geen routekaartjes deze keer (want de route naar het zonnige zuiden kennen we nu wel), maar een keurig lijstje in het strakke, technische handschrift van mijn vader

‘Een half uur later lagen we tegen de vlakte’

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 10: de laatste etappe, naar huis. Het is ruim 3000 km goed gegaan, dus die laatste 300 moet ook nog wel lukken. Toch?

Woensdag 31 augustus

Km stand: 24285

Half tien passeren we de Duitse grens en gaan we nu naar Friedrichshafen-Ludwigshafen. We komen hier langs hele hoge struiken. Het lijken net druiven, maar het schijnt hop te zijn.

Je kunt merken dat we niet meer zo heel ver van huis zijn, want we krijgen steeds meer regen. Van Ludwigshafen naar Rottweil-Freudenstadt-Baden Baden-Karlsruhe. De omgeving, het Zwarte Woud, is hier ook erg mooi.

In Karlsruhe zijn we in een jeugdherberg. Duitsland is toch wel af in dergelijk dingen. Het is hier groot, schoon, gezellig, allerhande spelen en ook het eten is fantastisch en niet te duur. Na ’n heerlijke warme douche zijn we naar bed gegaan.

Het woord ‘warme’ is hier nadrukkelijk onderstreept. Geen idee hoe het verder met de persoonlijke hygiëne ging: koud douchen? Alleen wassen bij een kraan? Eerder al wasten ze hun haar in het Meer van Genève… De Duitse grundlichkeit èn gemutlichkeit (‘allerhande spelen’) werd in ieder geval erg gewaardeerd…

Donderdag 1 september

Km stand: 24564

Vertrokken om 9 uur naar Mannheim-Mainz-Frankenthal-Koblenz. Rudelsheim ben ik nog vergeten. Daar zijn we met een pont over het water gegaan. In Koblenz was de jeugdherberg niet te bereiken met de scooter, toen zijn we 6 km terug gegaan en daar gebleven.

Vrijdag 2 september

Km stand: 24819

We gaan nu huiswaarts. Hier in de jeugdherberg wenste een Duitser ons goede vaart toe en ik zei: dat is drie weken goed gegaan, dus die ene dag zal ook nog wel lukken, maar dat was niet waar, want een half uur later lagen we tegen de vlakte. Het hele scherm naar de bliksem en mijn knie kapot.

In mijn vaders handschrift staat hier nog onder:

Eindstand: 25064 km. Totaal 3650 km.

10 Bregenz__Oostenrijk_naar_Eindhoven_-_Google_Maps

De laatste – zware – etappe naar huis

Hier houdt het boekje – net als het vorige – ook weer heel abrupt op. Wat ik mij herinner uit de verhalen was ook mijn vaders knie kapot. Bijna thuis, dacht hij, ‘geen vreemde dokter aan mijn lijf’, en ze zijn gewond en wel, zonder scherm, de nog resterende 270 km naar Eindhoven terug gereden. De wonden aan de knieën zijn altijd nare littekens gebleven. Er zouden in de jaren daarna ook nog heel wat nieuwe littekens gemaakt worden; evenals mooie herinneringen.

Het volgende boekje is uit 1951. Dan hebben ze inmiddels de Fiat. Of er in 1950 niet gereisd is, weet ik niet. Misschien hebben ze dat jaar wel gespaard om dit autootje te kunnen kopen. Het wordt een heel ander soort reis dan eerder per motor of scooter: ze koken nu zelf, slapen (samen) in de auto en wat niet anders is: ze brengen weer heel wat uurtjes in garages door, wat mijn vader op zeker moment doet verzuchten: ‘Wat moet ik toch beginnen?’…

10a Eindhoven_naar_Eindhoven_-_Google_Maps

In drie weken hebben mijn ouders ruim 3600 kilometer afgelegd.

 

 

‘De Julierpas: dat zal zonder mij moeten’

silvaplana

Silvaplana zoals het er in de jaren vijftig van de vorige eeuw uitzag (Foto van de veilingsite Ricardo.ch)

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 9: we pakken de draad op bovenop de Malojapas, waar mijn moeder wacht tot mijn vader (met weigerende, bepakte scooter) ook boven is.

 Ik wacht nu al een half uur, maar nog steeds geen Michael. Het is hier prachtig. Bergen met groen en bergen met sneeuw en de zon die er op schijnt… werkelijk fantastisch. Ik ben blij dat we weer in Zwitserland zijn. Dat trekt mij vooral heel erg.

We komen (blijkbaar is mijn vader inmiddels ook gearriveerd) nu langs grote stenen met gaten en daar zitten een soort kleine marmotten in. Silvaplana heet het hier.

Grappig. Na ons recente verblijf aan het Comomeer namen wij een andere pas richting Zwitserland, de Splugenpas. Ook spectaculair, ook fantastische uitzichten op bergen, meren en eeuwige sneeuw, én ook wij zagen tot onze grote verrassing deze alpenmarmotten. Alleen liepen wij niet, wij zaten comfortabel in onze auto…

In Pontresina zijn we in een jeugdherberg gekomen. We moeten daar veel betalen omdat we boven de 25 zijn: 660 fr. We zijn met een Zwitsers echtpaar een oud kerkje gaan bekijken. Veel hebben we er niet van gezien, want het was al donker.

Dinsdag 30 augustus

Km stand: 24412

We verlaten Pontresina samen met het Zwitserse echtpaar. Die rijden met ons mee tot Silvaplana. Daar begint de Julierpas. Die is 2284 m hoog, dus dat zal zonder mij moeten. Ik kan echter met een Zwitserse wagen mee naar boven, dus dat is boffen.

Het is hier erg mooi. Nu moet ik op Michael wachten, maar dat duurt niet langer dan een kwartier.

Blijkbaar was het gewicht van mijn moeder net teveel van het goede voor het scootertje en lukte het wel met alleen mijn vader als bestuurder en de bagage naar boven te komen. En nu maar hopen dat de remmen bij het afdalen niet oververhit raken…

We gaan nu verder naar Chür, Feldkirch en dan naar Bregenz. Bij Feldkirch passeren we de grens en komen we in Oostenrijk. Het is hier ook overal prachtig. We hebben nu voor de eerste keer regen van betekenis gehad.

In Bregenz gaan we in een jeugdherberg slapen. Na het eten hebben we een wandeling gemaakt langs het Bodenmeer. Het was erg romantisch.

Dat zijn de mooie momenten: de scooter blijkbaar veilig bij de herberg gestald, dus alle tijd en aandacht voor elkaar…

9 -Malojapas__7516_Bregaglia__Zwitserland_naar_Bregenz__Oostenrijk_-_Google_Maps

De afdaling: van 2284 meter op de Julierpas naar 395 meter aan het Bodenmeer

 

‘Halverwege de berg doet de scooter het niet meer’

ma venetie 1955

Mijn moeder, op oude schoenen – 😉 – in het helemaal niet zo romantische Venetië

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 8: mijn vader wordt uitgescholden.

Zaterdag 27 augustus

Km stand: 23615

We gaan eerst nog even een gondeltochtje maken en een wandeling door de stad. Het is hier erg leuk om te winkelen en ik heb mijn schat dus wel het een en ander afgezet. Alleen schoenen, dat lukt me niet erg en die zou ik juist zo erg graag hebben.

Om 12 uur verlaten we Venetië en gaan terug naar Padua, vandaar naar Vicenza-Verona-Brescia. Om half vijf doet de scooter het niet erg best, dus Michael aan het repareren terwijl ik mijn tenen lak.

 

Ja, wat moet je ook anders? Als je geen nieuwe schoenen hebt om je voeten mee op te leuken… 😉

Na een half uur gaan we verder, op zoek naar een jeugdherberg. Die slome wist er twee en nu hebben we 50 km heen en terug gereden en hebben nog niets, want er zijn er helemaal geen. Dus wordt het een hotel in Verona, 1200 lire.

Dat ‘slome’ is op dat moment waarschijnlijk het ergste scheldwoord dat mijn moeder durft op te schrijven. Voor die 1200 lire onnodig gespendeerd aan een hotel had zij waarschijnlijk nog wel een paar mooie Venetiaanse zomerschoentjes geweten…

Zondag 28 augustus

Km stand: 23808

Vertrokken om 8 uur uit Verona. Eerst tanken, want er zat niets meer in. Ook de scooter nog even nagekeken, die wil niet erg best. Bij de benzinepomp was ook nog een Duitser uit Keulen. Zijn vader woonde in Verona. Daar hebben we een praatje mee gemaakt. Hij heeft Michael nog enige tips gegeven.

Na nog 3 uur aan de scooter geprutst te hebben gaan we verder naar Bergamo en dan naar Lecco. Het valt hier op dat de Italiaansen veel meer kousen dragen dan bij ons. Je ziet er trouwens ook veel met lange haren op hun benen. In Lecco zijn we in een jeugdherberg, maar ik moet in het dagverblijf op de grond liggen. Het is hier wel erg mooi gelegen en erg proper.

Als je muizen en andere viezigheid hebt meegemaakt, maal je natuurlijk niet om een harde, maar propere vloer. Maar: mijn ouders zijn dus ook aan het Comomeer geweest, in Lecco. Achterin het boekje staat dat hier 2 foto’s zijn genomen. Ik heb ze helaas niet meer. Jaren geleden heeft mijn moeder in een vlaag van verstandsverbijstering (vind ik) alle oude, gekartelde zwart wit prentjes uit deze periode in de vuilnisbak gegooid. Zo zonde! ‘Ach kind, wat moet jij daar later mee’, was haar reactie. Mag ik in retrospectief nog even heel stilletjes denken: slome!

Maandag 29 augustus

Km stand: 23970

Eindelijk zijn we dan in een garage. Hoe zouden we ook ’n vacantie gehad hebben zonder garage? Ik geloof dat ze hier niet duur zijn met de reparatie, want juist waren er een paar Zwitsers die een nieuwe band moesten hebben en ze moesten alleen de band maar betalen en geen arbeidsloon.

Anderhalf uur in de garage geweest en de kosten zijn 16 gulden. Het is zonde, maar nu gaat hij dan ook weer prima.

Van Lecco gaan we naar de Malojapas. Dat betekent: bergen, en ondanks de goede zorgen in de garage moet ik toch grotendeels lopen. Halverwege de berg doet de scooter het niet meer en loop ik naar de top.

De Malojapas. Nooit van gehoord. Als ik het nu google lees ik het volgende: ‘De Malojapas heeft een bijzondere eigenschap: hij heeft maar één steile ‘kant’, aan de westzijde. Vanuit het Italiaanse Chiavenna klimt hij in 32 km 1482 meter. Het is een van de meest spectaculaire wegen om te rijden’. Aan de andere kant blijf je vrij lang op een plateau.

Nadat ik eerder in dit stukje mijn moeder stilletjes heb uitgescholden, maak ik nu een diepe kniebuiging voor haar. Wandelen (en in marstempo ook nog) kon ze tot op hoge leeftijd als de beste, maar klimmen was altijd een hele opgave. Maar voor mijn vader moet dit ook een hele toer zijn geweest: hij moest de (bepakte) scooter aan de hand mee omhoog zeulen…

8 - Venetië__Italië_naar_Malojapas__Bregaglia__Zwitserland_-_Google_Maps

De route van Venetië langs het Comomeer naar de Malojapas

 

 

‘Ik hoop dat ik niet hoef te lopen’…

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 7: van Pisa door de bergen naar het romantische Venetië.

Donderdag 25 augustus

Km stand: 23215

Het is weer warm. Nu gaat het verder naar Firenze. Je ziet hier overal meisjes en vrouwen buiten zitten en die zijn mandjes aan het vlechten. In Florence (dat is Firenze) zijn we even afgestapt om de stad te gaan bezichtigen. Er waren prachtige gebouwen en een kapel, maar daar moest je een hoge entree voor betalen. Daar hebben we maar ijsjes voor gekocht.

Mijn ouders kenden hun prioriteiten 😉

Nu gaan we verder naar Bologna , dat betekent dat we de bergen in moeten, maar we gaan vol goede moed. Het is alleen erg warm, dus hoop ik dat ik niet hoef te lopen.

Helaas. De scooter doet het niet zo best en dus ik er al tippelend achteraan.

Er zijn van die momenten als ik de reisdagboekjes lees, dat ik één wenkbrauw optrek. Hier gaan ze allebei omhoog.

Juist als we gaan dalen is de benzine op en moeten we beiden lopen. Nu gaat Michael even alleen naar een benzinepomp om een olieblikje vol te halen. Ongeveer 7 uur kwamen we in Bologna aan en hebben wij snel de jeugdherberg gevonden.

Na ons een beetje opgefrist te hebben zijn we de stad in gegaan om te eten en te bezichtigen. De huizen zijn hier heel typisch. Je ziet hele grote zuilen en uit de verte lijkt het heel wat, maar in werkelijkheid is het maar smerig en griezelig. Binnen staat niets anders dan een tafel, stoelen en een bed.

Nee, mijn moeder was niet bepaald een minimalist. Zij hield van veel frutsels om het gezellig te maken. Maar om een interieur met tafel, stoelen en een bed nou griezelig te noemen…

Na om een uur of 10 onze zoveelste gelati genuttigd te hebben, zijn we naar bed gegaan.

Vrijdag 26 augustus

Km stand: 23418

We zijn om 4 uur in Venetië. Het is er erg druk. Tot nu toe valt het erg tegen, ik had het veel romantischer voorgesteld. Michael is kijken of er in de jeugdherberg nog plaats is. We kunnen ook wel ergens anders terecht, want van alle kanten komen jongens op je af, maar het is nogal veel: van 1400 tot 2000 lire.

Na 1 ½ uur komt Michael terug…

Anderhalf uur??!! Zit mijn moeder dus ergens in Venetië moederziel alleen (passend op de scooter, denk ik zo) terwijl ze belaagd wordt door allerlei jongens die haar onderdak aanbieden…

… maar hij heeft niets gevonden, het was alleen voor mannen. Nu gaan we maar gauw de stad in en ook daar komen ze op je af voor kamers. We hebben er een genomen voor 1200 lire.

Toch nog een beetje romantiek, denk ik dan maar, in Venetië. Samen op een kamer, in plaats van gescheiden in de jeugdherberg.

7 - Pisa__Italië_naar_Venetië__Italië_-_Google_Maps

De route van Pisa naar Venetië

(Foto Bologna: site Angelo Trusiano, Bologna 1942)

Gelati Italiani

Getoeter, overal was, maar de macaroni is ‘niet slecht’

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 6: wennen aan het Italiaanse eten.

Maandag 22 augustus

Km stand: 22830

Eindelijk is het dan zover dat we gaan vertrekken. We zijn nu van de 8 dagen 4 hier in Menton in dezelfde jeugdherberg geweest, dat is niet gek.

En dat ondanks de wandluizen. Hoe heeft mijn vader dat volgehouden?

Half 12 passeren we de Italiaanse grens en gaan nu via San Remo naar Genua. De zon schijnt natuurlijk weer volop. Dat is hier iedere dag hetzelfde.

Ik heb schijnbaar te hard geroepen, want we hebben vanmiddag een flinke bui gehad. We slapen in Varazze in een jeugdherberg.

Dinsdag 23 augustus

Gegeten om 8 uur in de herberg voor 240 lire. ’s Avonds hadden we ook warm gegeten samen voor 600 lire, het was niet slecht. ’n Soort macaroni, soepvlees met tomaten en een perzik toe.

Geen idee wat de lire toen waard was. Het was jarenlang de minst waardevolle munt van West-Europa, vanwege de hoge inflatie. Er waren munten van 5 lire, maar ook van 1000. En bankbiljetten van 1000, maar ook van 500.000! In 2002 verving de euro de lire. De lire ging toen tegen een koers van 1936,27 lire versus 1 euro op in de nieuwe munt. Met deze koers gerekend zou het ontbijt 12 eurocent hebben gekost, en het warme eten 30 cent… Maar dat zal wel niet kloppen… Zó erg zal de inflatie in 1948 niet geweest zijn…

We zijn weer de hele dag aan zee geweest, maar het was soms niet om te harden zo warm. Om 5 uur zijn we de stad in gegaan, weer om te eten. We kregen macaroni met tomaten en kaas, en 2 hompen kaas toe. 100 lire. Daarna hebben we nog ijs en perziken gehad.

Dat toetje: dat deed het ‘m wel hoor. Van pasta zijn ze nooit een fan geworden, van Italiaans ijs echter des te meer…

Ongeveer 8 uur waren we weer in de herberg terug en zijn toen nog naar beneden gegaan, naar het water. Dan moet je minstens 200 trappen lopen. Het was daar erg romantisch. Na nog ’n praatje met een paar Hollanders om 10 uur naar bed gegaan.

Woensdag 24 augustus

Km stand: 22977

Opgestaan om 7 uur, gepakt en ontbeten en nu maar wachten op de kaarten. De auto’s maken hier ’n vreselijk lawaai met hun claxon – gewoon idioot. Om 9 uur kunnen we pas vertrekken. De reis is nu naar Genua, waar we even stoppen. Het is een prachtige stad. Oude gebouwen en leuke, kleine en smalle straatjes. Ook zie je allemaal hele kleine winkeltjes en kroegjes. Michael is even een paar foto’s maken terwijl ik op de scooter pas, dat is hier wel nodig.

Hm… nooit iets gehoord over pogingen tot diefstal, en mogelijk waren de blikken van de Italianen eerder bedoeld voor mijn moeder dan voor de scooter. Ongezellige bedoeling zo hoor: al apart slapen, en dan ook nog apart de toeristische attracties bekijken…

Van Genua naar Rapallo-La Spezia. We leven in Italië zo luxueus, we maken geen brood of middageten meer klaar, maar gaan gewoon naar een restaurant. Het is hier ’s woensdags wasdag. Je ziet overal was en het gekke is: niet aan de lijn, maar overal: op hekken en hegjes. Ook lopen ze hier met emmers en teilen en manden op hun hoofd, dat is een aardig gezicht. De mensen zijn hier erg vriendelijk.

We zijn nu in Pisa en Michael is even de toren en kerk bekijken terwijl ik op de scooter pas. Hier blijven we slapen in een jeugdherberg. Er zijn hier ook Hollanders. We hebben een praatje gemaakt met Italianen en ’n Oostenrijker.

Of mijn moeder dus ooit de Toren van Pisa heeft gezien? Ik vermoed van niet…

6 - Menton__Frankrijk_naar_Pisa__Italië_-_Google_Maps

De route langs de bloemenrivièra van de jeugdherberg-met-wandluizen naar de scheve toren.

Een rijke’luis’leven

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Deel 5: een beetje luieren aan de Middellandse Zee bij Nice.

Woensdag 17 augustus

Km stand: 22453

Vertrokken om half 9 met prachtig weer richting Nice. Hier staan de druiven zomaar langs de weg en overal tentjes met meloenen. We hebben aan zee heerlijk op de pier liggen zonnen. Het was zalig. Het klotsen van de zee en een beetje wind, best om vol te houden. Daarna gaan we op zoek naar slaapplaatsen. Dat is hier hopeloos.

Een Fransman wist misschien nog wat en zou met zijn wagen voorrijden, dan konden wij hem volgen. Uiteindelijk konden we op de grond slapen, maar die baas wou per se dat we dan ook dineerden en daar voelden we niks voor, dus: doorrijden. Om tien uur hebben we iets gevonden. Wel duur, maar ja, we doen het toch.

Soms voel je aan je water of iets te vertrouwen is of niet. Mijn moeder had daar toen blijkbaar al een antenne voor, en mijn vader moet eenzelfde gevoel hebben gehad, anders had hij nooit voor het late, dure alternatief gekozen.

Donderdag 18 augustus

Km stand: 22677

We vertrokken om 8 uur met een temperatuur van minstens 30 graden. We willen nu proberen in Nice in een jeugdherberg te komen. Het is vandaag een hopeloze dag, niets anders dan benzine verknoeien en niets bereiken. Eindelijk hebben we dan een jeugdherberg boven op een heuvel. Ik heb moeten lopen. De scooter deed het niet.

Oh jee. Het zal ook eens niet…

We blijven hier tot zondag. Er zijn hier alle nationaliteiten, tot Marokkanen en Algerijnen. We hebben een wandeling gemaakt met die Marokkaan en toen we terug kwamen zijn we met een heel stel naar een bergtop gegaan en hebben daar tot middernacht gezongen. Het was heerlijk om dat samen te beleven.

Vrijdag 19 augustus

Opgestaan om 7 uur. Toen was Michael al present, die was namelijk opgegeten door de wandluizen.

Mijn vader had lekker bloed. Later wisten alle muggen hem ook altijd te vinden, terwijl ze mij en mijn moeder niet lustten… Maar: in de herberg sliepen ze natuurlijk ook apart.

Ook het weer is nog steeds prachtig. We gaan vandaag de hele dag aan de Middellandse Zee liggen.

Zaterdag 20 augustus

Weer opgestaan om 8 uur en heerlijk aan het water gelegen. Faroek en Malut zijn vertrokken. Er zijn hier iedere dag anderen. Nu hebben we een dame die rookt pijp.

‘Maman fume une pipe’ kenden de eerste lesboekjes Frans in die tijd nog niet 🙂

Zondag 21 augustus

Km stand: 22808

We gaan weer heerlijk aan het strand liggen. We leven net als rijkelui: eten biefstuk, druiven, jus de ananas, ijs etc.

Als het eten kwam in de vorm van vlees, aardappelen en groente was het al goed, maar met biefstuk, gebakken aardappeltjes, doperwtjes en ijs toe voelde het pas echt ‘rijk’, vooral voor mijn vader. Als ‘plattelandsjongen’ hield hij van gewone Hollandse pot. Mijn stadse moeder was op culinair gebied wat avontuurlijker dan mijn vader…

5 - Avignon__Frankrijk_naar_Menton__Frankrijk_-_Google_Maps

Van Avignon naar Menton, even voorbij Nice. Het aantal kilometers en de bijbehorende tijd is wat Google Maps nu rekent op alleen maar secundaire wegen.