‘Een half uur later lagen we tegen de vlakte’

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 10: de laatste etappe, naar huis. Het is ruim 3000 km goed gegaan, dus die laatste 300 moet ook nog wel lukken. Toch?

Woensdag 31 augustus

Km stand: 24285

Half tien passeren we de Duitse grens en gaan we nu naar Friedrichshafen-Ludwigshafen. We komen hier langs hele hoge struiken. Het lijken net druiven, maar het schijnt hop te zijn.

Je kunt merken dat we niet meer zo heel ver van huis zijn, want we krijgen steeds meer regen. Van Ludwigshafen naar Rottweil-Freudenstadt-Baden Baden-Karlsruhe. De omgeving, het Zwarte Woud, is hier ook erg mooi.

In Karlsruhe zijn we in een jeugdherberg. Duitsland is toch wel af in dergelijk dingen. Het is hier groot, schoon, gezellig, allerhande spelen en ook het eten is fantastisch en niet te duur. Na ’n heerlijke warme douche zijn we naar bed gegaan.

Het woord ‘warme’ is hier nadrukkelijk onderstreept. Geen idee hoe het verder met de persoonlijke hygiëne ging: koud douchen? Alleen wassen bij een kraan? Eerder al wasten ze hun haar in het Meer van Genève… De Duitse grundlichkeit èn gemutlichkeit (‘allerhande spelen’) werd in ieder geval erg gewaardeerd…

Donderdag 1 september

Km stand: 24564

Vertrokken om 9 uur naar Mannheim-Mainz-Frankenthal-Koblenz. Rudelsheim ben ik nog vergeten. Daar zijn we met een pont over het water gegaan. In Koblenz was de jeugdherberg niet te bereiken met de scooter, toen zijn we 6 km terug gegaan en daar gebleven.

Vrijdag 2 september

Km stand: 24819

We gaan nu huiswaarts. Hier in de jeugdherberg wenste een Duitser ons goede vaart toe en ik zei: dat is drie weken goed gegaan, dus die ene dag zal ook nog wel lukken, maar dat was niet waar, want een half uur later lagen we tegen de vlakte. Het hele scherm naar de bliksem en mijn knie kapot.

In mijn vaders handschrift staat hier nog onder:

Eindstand: 25064 km. Totaal 3650 km.

10 Bregenz__Oostenrijk_naar_Eindhoven_-_Google_Maps

De laatste – zware – etappe naar huis

Hier houdt het boekje – net als het vorige – ook weer heel abrupt op. Wat ik mij herinner uit de verhalen was ook mijn vaders knie kapot. Bijna thuis, dacht hij, ‘geen vreemde dokter aan mijn lijf’, en ze zijn gewond en wel, zonder scherm, de nog resterende 270 km naar Eindhoven terug gereden. De wonden aan de knieën zijn altijd nare littekens gebleven. Er zouden in de jaren daarna ook nog heel wat nieuwe littekens gemaakt worden; evenals mooie herinneringen.

Het volgende boekje is uit 1951. Dan hebben ze inmiddels de Fiat. Of er in 1950 niet gereisd is, weet ik niet. Misschien hebben ze dat jaar wel gespaard om dit autootje te kunnen kopen. Het wordt een heel ander soort reis dan eerder per motor of scooter: ze koken nu zelf, slapen (samen) in de auto en wat niet anders is: ze brengen weer heel wat uurtjes in garages door, wat mijn vader op zeker moment doet verzuchten: ‘Wat moet ik toch beginnen?’…

10a Eindhoven_naar_Eindhoven_-_Google_Maps

In drie weken hebben mijn ouders ruim 3600 kilometer afgelegd.

 

 

‘De Julierpas: dat zal zonder mij moeten’

silvaplana

Silvaplana zoals het er in de jaren vijftig van de vorige eeuw uitzag (Foto van de veilingsite Ricardo.ch)

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 9: we pakken de draad op bovenop de Malojapas, waar mijn moeder wacht tot mijn vader (met weigerende, bepakte scooter) ook boven is.

 Ik wacht nu al een half uur, maar nog steeds geen Michael. Het is hier prachtig. Bergen met groen en bergen met sneeuw en de zon die er op schijnt… werkelijk fantastisch. Ik ben blij dat we weer in Zwitserland zijn. Dat trekt mij vooral heel erg.

We komen (blijkbaar is mijn vader inmiddels ook gearriveerd) nu langs grote stenen met gaten en daar zitten een soort kleine marmotten in. Silvaplana heet het hier.

Grappig. Na ons recente verblijf aan het Comomeer namen wij een andere pas richting Zwitserland, de Splugenpas. Ook spectaculair, ook fantastische uitzichten op bergen, meren en eeuwige sneeuw, én ook wij zagen tot onze grote verrassing deze alpenmarmotten. Alleen liepen wij niet, wij zaten comfortabel in onze auto…

In Pontresina zijn we in een jeugdherberg gekomen. We moeten daar veel betalen omdat we boven de 25 zijn: 660 fr. We zijn met een Zwitsers echtpaar een oud kerkje gaan bekijken. Veel hebben we er niet van gezien, want het was al donker.

Dinsdag 30 augustus

Km stand: 24412

We verlaten Pontresina samen met het Zwitserse echtpaar. Die rijden met ons mee tot Silvaplana. Daar begint de Julierpas. Die is 2284 m hoog, dus dat zal zonder mij moeten. Ik kan echter met een Zwitserse wagen mee naar boven, dus dat is boffen.

Het is hier erg mooi. Nu moet ik op Michael wachten, maar dat duurt niet langer dan een kwartier.

Blijkbaar was het gewicht van mijn moeder net teveel van het goede voor het scootertje en lukte het wel met alleen mijn vader als bestuurder en de bagage naar boven te komen. En nu maar hopen dat de remmen bij het afdalen niet oververhit raken…

We gaan nu verder naar Chür, Feldkirch en dan naar Bregenz. Bij Feldkirch passeren we de grens en komen we in Oostenrijk. Het is hier ook overal prachtig. We hebben nu voor de eerste keer regen van betekenis gehad.

In Bregenz gaan we in een jeugdherberg slapen. Na het eten hebben we een wandeling gemaakt langs het Bodenmeer. Het was erg romantisch.

Dat zijn de mooie momenten: de scooter blijkbaar veilig bij de herberg gestald, dus alle tijd en aandacht voor elkaar…

9 -Malojapas__7516_Bregaglia__Zwitserland_naar_Bregenz__Oostenrijk_-_Google_Maps

De afdaling: van 2284 meter op de Julierpas naar 395 meter aan het Bodenmeer

 

‘Halverwege de berg doet de scooter het niet meer’

ma venetie 1955

Mijn moeder, op oude schoenen – 😉 – in het helemaal niet zo romantische Venetië

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 8: mijn vader wordt uitgescholden.

Zaterdag 27 augustus

Km stand: 23615

We gaan eerst nog even een gondeltochtje maken en een wandeling door de stad. Het is hier erg leuk om te winkelen en ik heb mijn schat dus wel het een en ander afgezet. Alleen schoenen, dat lukt me niet erg en die zou ik juist zo erg graag hebben.

Om 12 uur verlaten we Venetië en gaan terug naar Padua, vandaar naar Vicenza-Verona-Brescia. Om half vijf doet de scooter het niet erg best, dus Michael aan het repareren terwijl ik mijn tenen lak.

 

Ja, wat moet je ook anders? Als je geen nieuwe schoenen hebt om je voeten mee op te leuken… 😉

Na een half uur gaan we verder, op zoek naar een jeugdherberg. Die slome wist er twee en nu hebben we 50 km heen en terug gereden en hebben nog niets, want er zijn er helemaal geen. Dus wordt het een hotel in Verona, 1200 lire.

Dat ‘slome’ is op dat moment waarschijnlijk het ergste scheldwoord dat mijn moeder durft op te schrijven. Voor die 1200 lire onnodig gespendeerd aan een hotel had zij waarschijnlijk nog wel een paar mooie Venetiaanse zomerschoentjes geweten…

Zondag 28 augustus

Km stand: 23808

Vertrokken om 8 uur uit Verona. Eerst tanken, want er zat niets meer in. Ook de scooter nog even nagekeken, die wil niet erg best. Bij de benzinepomp was ook nog een Duitser uit Keulen. Zijn vader woonde in Verona. Daar hebben we een praatje mee gemaakt. Hij heeft Michael nog enige tips gegeven.

Na nog 3 uur aan de scooter geprutst te hebben gaan we verder naar Bergamo en dan naar Lecco. Het valt hier op dat de Italiaansen veel meer kousen dragen dan bij ons. Je ziet er trouwens ook veel met lange haren op hun benen. In Lecco zijn we in een jeugdherberg, maar ik moet in het dagverblijf op de grond liggen. Het is hier wel erg mooi gelegen en erg proper.

Als je muizen en andere viezigheid hebt meegemaakt, maal je natuurlijk niet om een harde, maar propere vloer. Maar: mijn ouders zijn dus ook aan het Comomeer geweest, in Lecco. Achterin het boekje staat dat hier 2 foto’s zijn genomen. Ik heb ze helaas niet meer. Jaren geleden heeft mijn moeder in een vlaag van verstandsverbijstering (vind ik) alle oude, gekartelde zwart wit prentjes uit deze periode in de vuilnisbak gegooid. Zo zonde! ‘Ach kind, wat moet jij daar later mee’, was haar reactie. Mag ik in retrospectief nog even heel stilletjes denken: slome!

Maandag 29 augustus

Km stand: 23970

Eindelijk zijn we dan in een garage. Hoe zouden we ook ’n vacantie gehad hebben zonder garage? Ik geloof dat ze hier niet duur zijn met de reparatie, want juist waren er een paar Zwitsers die een nieuwe band moesten hebben en ze moesten alleen de band maar betalen en geen arbeidsloon.

Anderhalf uur in de garage geweest en de kosten zijn 16 gulden. Het is zonde, maar nu gaat hij dan ook weer prima.

Van Lecco gaan we naar de Malojapas. Dat betekent: bergen, en ondanks de goede zorgen in de garage moet ik toch grotendeels lopen. Halverwege de berg doet de scooter het niet meer en loop ik naar de top.

De Malojapas. Nooit van gehoord. Als ik het nu google lees ik het volgende: ‘De Malojapas heeft een bijzondere eigenschap: hij heeft maar één steile ‘kant’, aan de westzijde. Vanuit het Italiaanse Chiavenna klimt hij in 32 km 1482 meter. Het is een van de meest spectaculaire wegen om te rijden’. Aan de andere kant blijf je vrij lang op een plateau.

Nadat ik eerder in dit stukje mijn moeder stilletjes heb uitgescholden, maak ik nu een diepe kniebuiging voor haar. Wandelen (en in marstempo ook nog) kon ze tot op hoge leeftijd als de beste, maar klimmen was altijd een hele opgave. Maar voor mijn vader moet dit ook een hele toer zijn geweest: hij moest de (bepakte) scooter aan de hand mee omhoog zeulen…

8 - Venetië__Italië_naar_Malojapas__Bregaglia__Zwitserland_-_Google_Maps

De route van Venetië langs het Comomeer naar de Malojapas

 

 

‘Ik hoop dat ik niet hoef te lopen’…

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 7: van Pisa door de bergen naar het romantische Venetië.

Donderdag 25 augustus

Km stand: 23215

Het is weer warm. Nu gaat het verder naar Firenze. Je ziet hier overal meisjes en vrouwen buiten zitten en die zijn mandjes aan het vlechten. In Florence (dat is Firenze) zijn we even afgestapt om de stad te gaan bezichtigen. Er waren prachtige gebouwen en een kapel, maar daar moest je een hoge entree voor betalen. Daar hebben we maar ijsjes voor gekocht.

Mijn ouders kenden hun prioriteiten 😉

Nu gaan we verder naar Bologna , dat betekent dat we de bergen in moeten, maar we gaan vol goede moed. Het is alleen erg warm, dus hoop ik dat ik niet hoef te lopen.

Helaas. De scooter doet het niet zo best en dus ik er al tippelend achteraan.

Er zijn van die momenten als ik de reisdagboekjes lees, dat ik één wenkbrauw optrek. Hier gaan ze allebei omhoog.

Juist als we gaan dalen is de benzine op en moeten we beiden lopen. Nu gaat Michael even alleen naar een benzinepomp om een olieblikje vol te halen. Ongeveer 7 uur kwamen we in Bologna aan en hebben wij snel de jeugdherberg gevonden.

Na ons een beetje opgefrist te hebben zijn we de stad in gegaan om te eten en te bezichtigen. De huizen zijn hier heel typisch. Je ziet hele grote zuilen en uit de verte lijkt het heel wat, maar in werkelijkheid is het maar smerig en griezelig. Binnen staat niets anders dan een tafel, stoelen en een bed.

Nee, mijn moeder was niet bepaald een minimalist. Zij hield van veel frutsels om het gezellig te maken. Maar om een interieur met tafel, stoelen en een bed nou griezelig te noemen…

Na om een uur of 10 onze zoveelste gelati genuttigd te hebben, zijn we naar bed gegaan.

Vrijdag 26 augustus

Km stand: 23418

We zijn om 4 uur in Venetië. Het is er erg druk. Tot nu toe valt het erg tegen, ik had het veel romantischer voorgesteld. Michael is kijken of er in de jeugdherberg nog plaats is. We kunnen ook wel ergens anders terecht, want van alle kanten komen jongens op je af, maar het is nogal veel: van 1400 tot 2000 lire.

Na 1 ½ uur komt Michael terug…

Anderhalf uur??!! Zit mijn moeder dus ergens in Venetië moederziel alleen (passend op de scooter, denk ik zo) terwijl ze belaagd wordt door allerlei jongens die haar onderdak aanbieden…

… maar hij heeft niets gevonden, het was alleen voor mannen. Nu gaan we maar gauw de stad in en ook daar komen ze op je af voor kamers. We hebben er een genomen voor 1200 lire.

Toch nog een beetje romantiek, denk ik dan maar, in Venetië. Samen op een kamer, in plaats van gescheiden in de jeugdherberg.

7 - Pisa__Italië_naar_Venetië__Italië_-_Google_Maps

De route van Pisa naar Venetië

(Foto Bologna: site Angelo Trusiano, Bologna 1942)

Gelati Italiani

Getoeter, overal was, maar de macaroni is ‘niet slecht’

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 6: wennen aan het Italiaanse eten.

Maandag 22 augustus

Km stand: 22830

Eindelijk is het dan zover dat we gaan vertrekken. We zijn nu van de 8 dagen 4 hier in Menton in dezelfde jeugdherberg geweest, dat is niet gek.

En dat ondanks de wandluizen. Hoe heeft mijn vader dat volgehouden?

Half 12 passeren we de Italiaanse grens en gaan nu via San Remo naar Genua. De zon schijnt natuurlijk weer volop. Dat is hier iedere dag hetzelfde.

Ik heb schijnbaar te hard geroepen, want we hebben vanmiddag een flinke bui gehad. We slapen in Varazze in een jeugdherberg.

Dinsdag 23 augustus

Gegeten om 8 uur in de herberg voor 240 lire. ’s Avonds hadden we ook warm gegeten samen voor 600 lire, het was niet slecht. ’n Soort macaroni, soepvlees met tomaten en een perzik toe.

Geen idee wat de lire toen waard was. Het was jarenlang de minst waardevolle munt van West-Europa, vanwege de hoge inflatie. Er waren munten van 5 lire, maar ook van 1000. En bankbiljetten van 1000, maar ook van 500.000! In 2002 verving de euro de lire. De lire ging toen tegen een koers van 1936,27 lire versus 1 euro op in de nieuwe munt. Met deze koers gerekend zou het ontbijt 12 eurocent hebben gekost, en het warme eten 30 cent… Maar dat zal wel niet kloppen… Zó erg zal de inflatie in 1948 niet geweest zijn…

We zijn weer de hele dag aan zee geweest, maar het was soms niet om te harden zo warm. Om 5 uur zijn we de stad in gegaan, weer om te eten. We kregen macaroni met tomaten en kaas, en 2 hompen kaas toe. 100 lire. Daarna hebben we nog ijs en perziken gehad.

Dat toetje: dat deed het ‘m wel hoor. Van pasta zijn ze nooit een fan geworden, van Italiaans ijs echter des te meer…

Ongeveer 8 uur waren we weer in de herberg terug en zijn toen nog naar beneden gegaan, naar het water. Dan moet je minstens 200 trappen lopen. Het was daar erg romantisch. Na nog ’n praatje met een paar Hollanders om 10 uur naar bed gegaan.

Woensdag 24 augustus

Km stand: 22977

Opgestaan om 7 uur, gepakt en ontbeten en nu maar wachten op de kaarten. De auto’s maken hier ’n vreselijk lawaai met hun claxon – gewoon idioot. Om 9 uur kunnen we pas vertrekken. De reis is nu naar Genua, waar we even stoppen. Het is een prachtige stad. Oude gebouwen en leuke, kleine en smalle straatjes. Ook zie je allemaal hele kleine winkeltjes en kroegjes. Michael is even een paar foto’s maken terwijl ik op de scooter pas, dat is hier wel nodig.

Hm… nooit iets gehoord over pogingen tot diefstal, en mogelijk waren de blikken van de Italianen eerder bedoeld voor mijn moeder dan voor de scooter. Ongezellige bedoeling zo hoor: al apart slapen, en dan ook nog apart de toeristische attracties bekijken…

Van Genua naar Rapallo-La Spezia. We leven in Italië zo luxueus, we maken geen brood of middageten meer klaar, maar gaan gewoon naar een restaurant. Het is hier ’s woensdags wasdag. Je ziet overal was en het gekke is: niet aan de lijn, maar overal: op hekken en hegjes. Ook lopen ze hier met emmers en teilen en manden op hun hoofd, dat is een aardig gezicht. De mensen zijn hier erg vriendelijk.

We zijn nu in Pisa en Michael is even de toren en kerk bekijken terwijl ik op de scooter pas. Hier blijven we slapen in een jeugdherberg. Er zijn hier ook Hollanders. We hebben een praatje gemaakt met Italianen en ’n Oostenrijker.

Of mijn moeder dus ooit de Toren van Pisa heeft gezien? Ik vermoed van niet…

6 - Menton__Frankrijk_naar_Pisa__Italië_-_Google_Maps

De route langs de bloemenrivièra van de jeugdherberg-met-wandluizen naar de scheve toren.

Een rijke’luis’leven

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Deel 5: een beetje luieren aan de Middellandse Zee bij Nice.

Woensdag 17 augustus

Km stand: 22453

Vertrokken om half 9 met prachtig weer richting Nice. Hier staan de druiven zomaar langs de weg en overal tentjes met meloenen. We hebben aan zee heerlijk op de pier liggen zonnen. Het was zalig. Het klotsen van de zee en een beetje wind, best om vol te houden. Daarna gaan we op zoek naar slaapplaatsen. Dat is hier hopeloos.

Een Fransman wist misschien nog wat en zou met zijn wagen voorrijden, dan konden wij hem volgen. Uiteindelijk konden we op de grond slapen, maar die baas wou per se dat we dan ook dineerden en daar voelden we niks voor, dus: doorrijden. Om tien uur hebben we iets gevonden. Wel duur, maar ja, we doen het toch.

Soms voel je aan je water of iets te vertrouwen is of niet. Mijn moeder had daar toen blijkbaar al een antenne voor, en mijn vader moet eenzelfde gevoel hebben gehad, anders had hij nooit voor het late, dure alternatief gekozen.

Donderdag 18 augustus

Km stand: 22677

We vertrokken om 8 uur met een temperatuur van minstens 30 graden. We willen nu proberen in Nice in een jeugdherberg te komen. Het is vandaag een hopeloze dag, niets anders dan benzine verknoeien en niets bereiken. Eindelijk hebben we dan een jeugdherberg boven op een heuvel. Ik heb moeten lopen. De scooter deed het niet.

Oh jee. Het zal ook eens niet…

We blijven hier tot zondag. Er zijn hier alle nationaliteiten, tot Marokkanen en Algerijnen. We hebben een wandeling gemaakt met die Marokkaan en toen we terug kwamen zijn we met een heel stel naar een bergtop gegaan en hebben daar tot middernacht gezongen. Het was heerlijk om dat samen te beleven.

Vrijdag 19 augustus

Opgestaan om 7 uur. Toen was Michael al present, die was namelijk opgegeten door de wandluizen.

Mijn vader had lekker bloed. Later wisten alle muggen hem ook altijd te vinden, terwijl ze mij en mijn moeder niet lustten… Maar: in de herberg sliepen ze natuurlijk ook apart.

Ook het weer is nog steeds prachtig. We gaan vandaag de hele dag aan de Middellandse Zee liggen.

Zaterdag 20 augustus

Weer opgestaan om 8 uur en heerlijk aan het water gelegen. Faroek en Malut zijn vertrokken. Er zijn hier iedere dag anderen. Nu hebben we een dame die rookt pijp.

‘Maman fume une pipe’ kenden de eerste lesboekjes Frans in die tijd nog niet 🙂

Zondag 21 augustus

Km stand: 22808

We gaan weer heerlijk aan het strand liggen. We leven net als rijkelui: eten biefstuk, druiven, jus de ananas, ijs etc.

Als het eten kwam in de vorm van vlees, aardappelen en groente was het al goed, maar met biefstuk, gebakken aardappeltjes, doperwtjes en ijs toe voelde het pas echt ‘rijk’, vooral voor mijn vader. Als ‘plattelandsjongen’ hield hij van gewone Hollandse pot. Mijn stadse moeder was op culinair gebied wat avontuurlijker dan mijn vader…

5 - Avignon__Frankrijk_naar_Menton__Frankrijk_-_Google_Maps

Van Avignon naar Menton, even voorbij Nice. Het aantal kilometers en de bijbehorende tijd is wat Google Maps nu rekent op alleen maar secundaire wegen.

Slapen met muizen en servetten bij de hompen brood

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Vandaag een nieuw avontuur, aflevering 4: op de scooter dwars door Frankrijk.

Vanaf dit boekje gaat mijn vader nauwgezet van alles bijhouden: aantal gereden kilometers, benzineprijs, prijzen van verblijf, eten en – als het eraf kan – extraatjes. Dat zou hij zo volhouden tot het allerlaatste boekje toe – waarin hij met pijnlijke zelfspot beschrijft hoe hij in de praatjes van colporteurs is getuind, die hem een handtekening weten te ontfutselen voor een time-share-appartement. Maar dat is 1996. We gaan eerst nog even zo’n 50 jaar terug in de tijd.

Jaar: 1949

Datum: 14 augustus

Km stand: 21414

Vertrek Eindhoven Noord-Brabantlaan half 8. Mis. Half 9. We gaan via Roermond naar Maastricht-Luik-Bastogne-Arlon. In Frankrijk zie je veel agenten. Ze zijn erg vriendelijk. In (onleesbaar) slaapplaats gevonden, je moet niet vragen hoe. We zijn in een café gaan vragen, maar het hele dorp was vol.

De ober en zijn vrouw spraken Duits, dat was erg fijn, want Frans valt niet mee. Ze vertelden dat ze nog wel een oud huis hadden, maar dat was niet geschikt voor ons. Michael zei dat het niets gaf en dus slapen we vannacht tussen de muizen en nog viel mehr schweinerei.

Ja, die Michael… die zei wel vaker dat het ‘niets gaf’ en zo zijn, in de jaren vóór mijn bestaan mijn moeder en later mijn moeder en ik, soms in situaties beland waarvan wij dachten: ieieieieieie… Maar jaren later blijkt dan dat mijn vader toen al heel goed was in wat tegenwoordig weer helemaal ‘in’ is: herinneringen maken… al zagen wij op het moment dat ze gemaakt werden de lol er nog niet van in.

Maandag 15 augustus

Km stand: 21775

Opgestaan om 9 uur. Precies de klok rond geslapen. Nadat we ons zo goed en kwaad als het ging gewassen hadden, zijn we naar het ‘hotel’ gegaan om een stukje te eten. Het is intussen half 11 en we hebben nog steeds niets. Eindelijk komt er dan wat aan. We krijgen brood in een mandje en zes dikke plakken vlees. Ook het brood bestaat uit hompen. Daarbij een grote kan koffie en net zo’n kan melk en een schaal suikerklontjes.

De koppen zijn nog groter als bij ons voor de soep, je hebt er twee grote handen bij nodig. Ze maken voor ons meer werk dan voor de Fransen. We krijgen namelijk mes en vork en ook nog servetten; dat is hier wel heel iets bijzonders.

Eindelijk om half 12 vertrekken we dan, we gaan naar Neufchateau-Dijon-Tournus. In Tournus heerlijk geslapen na een zalig glas bourgogne.

Dinsdag 16 augustus

Km stand: 22073

Opgestaan 8 uur, ontbeten, wat erg weinig was. Geen wonder dat ze hier zo slank zijn. Het weer is fantastisch. We gaan richting Lyon-Valence-Avignon. Het is een prachtige route. We komen door een dorpje waar alle soorten zonnehoeden te krijgen zijn en hulahula slingers.

Vandaag zijn we laat met slapen. 8 uur en nog niets gevonden. Michael is al ergens minstens een ½ uur binnen en hij komt maar niet terug. Ik denk dat er een of andere Franse schone is die hem ophoudt. Het resultaat is een mooie grote kamer voor 550 Fr. Eerst had de waard niet veel te missen omdat hij dacht dat we Duitsers waren, maar toen hij ontdekte dat we Hollanders waren, was hij zo uitgelaten als wat.

4 - Eindhoven_naar_Avignon__Frankrijk_-_Google_Maps

In een paar dagen van Eindhoven naar Avignon, over de Route Nationale, ruim 1000 kilometer. Mijn vader heeft altijd de snelwegen gemeden

 

Motorpech en samen slapen

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiatje 500 door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. De verhalen uit deze boekjes gaan over grenzen verkennen, grenzen verleggen, geen genoegen nemen met het alledaagse, en het mooie zien in het gewone. Aflevering 2.

We hebben weer heerlijk geslapen en het weer is ook nog steeds schitterend. Drie dagen hebben we nu al zo goed als niets afgelegd en zijn daarom vanmorgen voor zessen opgestaan. Maar we zijn zo lui dat het nog 9 uur geworden is voor we weg zijn. Foto gemaakt van een wegwijzer.

Mijn ouders noteerden zorgvuldig elke foto die werd gemaakt. Handig voor het kunnen thuisbrengen van de prentjes als die waren afgedrukt. Kun je je nu, in het digitale tijdperk, toch moeilijk meer voorstellen. Aan het maken van foto’s zit tegenwoordig geen grens meer…

Vrijdag

We zijn dus om 9 uur gestart en bestijgen nu de Sustenpas, waar we om de 500 m moeten wachten om de motor af te laten koelen. Ondertussen hebben we een foto gemaakt. Terwijl we op de motor zitten te puffen van de hitte zien we tevens hele vlaktes met sneeuw.

Alle Hollanders die we hier tegenkomen zwaaien en maken een praatje. Ook nu komen er een paar Amsterdammers naar ons toe en vragen of we met hen op de foto in de sneeuw willen voor de aardigheid. Als hij goed gelukt is sturen ze hem op.

Ik ben vandaag vreselijk geschrokken. We reden namelijk door een donkere tunnel en daar zag ik ineens een beest staan. Ik dacht minstens dat het een leeuw was, maar het was een hert of ree.

Tot zover mijn moeder. Vermoed ik… Als mijn vader dit heeft geschreven, dan is mijn beeld van de stoere held toch wel aan bijstelling toe 😮

Zaterdag

Gestart vanuit Hospental half 8. We bestijgen de St Gotthard en moeten ook nu weer om de 500 m de motor af laten koelen, wat hier echter nogal makkelijk is vanwege de sneeuw: we leggen wat sneeuw op de motor en dan gaat-ie zo weer verder.

Wat we nu moeten rijden, daar is de Tour de France nog niets bij. Het lijkt net een circus: je gaat maar steeds in het rond en je kunt zeker 1000 m de diepte in kijken. Af en toe word je opgeschrikt door een vreselijk lawaai. Je denkt minstens dat er gebombardeerd wordt, maar dat zijn schietoefeningen en dat klinkt in de bergen natuurlijk fantastisch zeer hard.

Ja echt: eerst stond er fantastisch! Dit doet mij vermoeden dat mijn vader dit stukje heeft geschreven. Vanwege de verwijzing naar de Tour, vanwege dat luchtige ‘we gooien wat sneeuw op de motor…’ Mijn moeder hield niet van harde knallen door de meegemaakte bombardementen in de oorlog. Zij heeft mijn vader hier vast gecorrigeerd: Michael, hoe kun je dat nou zeggen, dat was helemaal niet fantastisch…

De motor is nog steeds niet in orde, het weer echter buitengewoon en de omgeving fantastisch. Zo zijn we dan voor de zoveelste maal in een garage terecht gekomen, maar het waren heel erg aardige mensen. We hadden een halve dag in de garage gezeten, een ½ liter olie en een slaapplaats, alles tezamen voor 1 Franc. De vloer was wel erg hard, maar als je gelukkig bent voel je dat niet. Het was zalig om zo dicht bij mijn lieve schat te zijn.

Hoe romantisch! Mijn ouders overnachtten altijd op zalen in jeugdherbergen. Dat was ’t goedkoopst, en een bewuste keus, maar daar sliepen de jongens en de meisjes apart. Zo hebben ze dus heel wat reizen elke nacht apart doorgebracht. Daar moet ik toch echt niet aan denken…

pap en mam Gronsveld ZH 28 aug 1948

Ook gezellig: samen in (of: op) een hooiberg.