‘Een bibberende Gonnie is de waanzin nabij’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Hier zijn ze, op míjn geboortedag. En Gonnie, dat is dus mijn moeder.

paris

Zaterdag 1 september

KMS 32798

7.15 uur verlaten we het hotel, maar het wordt 9 uur voordat we op de grote weg zijn. Vreselijk om in Parijs te juiste weg te vinden, om de 100 meter ’n stoplicht en overal eenrichtingverkeer.

De periphérique heeft het er jaren later voor mijn vader niet veel makkelijker op gemaakt. Zelfs toen nog presteerde hij het een verkeerde afslag te nemen, waardoor we elke keer op weg naar het zuiden uren rondreden in of om Parijs…

Om half elf staan we met een lekke band.

En dan neemt mijn vader het over:

Na deze op twee plaatsen te hebben laten vulcaniseren in een nabijgelegen garage hebben we de tocht voortgezet in guur, miezerig doch droog weer. Zonder verdere bijzonderheden passeren we de Frans-Belgische grens en hier begint tevens de slechte weg. Plotseling blijkt in Brussel met het achterwiel iets niet in orde te zijn. Aanvankelijk denken we aan een lekke band, maar bij nadere controle komen we tot de conclusie dat het mankement van ernstiger aard is.

 Mijn vader spreekt hier in koninklijk meervoud. Als mijn moeder al gedachten heeft gehad over de lekke band, dan zullen die ongetwijfeld van een andere aard zijn geweest…

Wij zijn van mening dat alleen in een garage dit euvel verholpen kan worden, doch goede raad is duur, want het is zaterdagmiddag half vijf, dus zijn alle garages gesloten. Ons idee om een Lambretta-rijder aan te klampen geeft het gewenste resultaat, zodat we uiteindelijk, na tien minuten door de binnenstad van Brussel gehobbeld te hebben, bij een monteur uitkomen die bereid is tot helpen.

Anderhalf uur later ‘bollen’ (een uitdrukking van de Vlaamse hulp) we de werkplaats uit richting Eindhoven, BFR 200 armer, met nog pijn in ’t hart van de ‘vermoorde’ koelribben en km-teller, doch per slot van rekening zéér gelukkig op dit ongewone uur nog een kogellager verwisseld te hebben gekregen.

Het begint intussen al te schemeren en met de grootst mogelijke angst zit Gonnie op de duo gelaten de komende duisternis, die met grote snelheid tegemoet gereden wordt, af te wachten. Tot overmaat van ramp breekt nu ook nog het scherm af en na hiervoor een provisorische oplossing gevonden te hebben (met de bekende hulp van ons aller eega), het voorlicht wat vrijgemaakt te hebben, worden de laatste kilometers verreden met in de ene hand het stuur, in de andere hand het gebroken scherm, en dit alles natuurlijk onder het al-toeziend oog van een bibberende Gonnie die de waanzin nabij is.

Ocharme… mijn arme moeder! Ze reed niet graag in het donker omdat de plunjezak met bagage over het algemeen over het stuur hing, en dus ook over de koplamp… ‘het voorlicht WAT vrijmaken’ zal dus betekend hebben dat de plunjezak iets opzij geschoven werd…

Een friteskraam in Leuven komt de inwendige mens wat versterken en met veel pijn en moeite wordt omstreeks 11 uur met een zucht van verlichting Eindhoven bereikt in de wetenschap een zonovergoten en daarmede vitaminerijke vacantie 1956 achter de rug te hebben maar nog onkundig van het feit tijdens deze reis de kiem te hebben gelegd voor onze eersteling.

Advertenties

‘Er vliegt ook nog iets onder de scooter uit’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Aflevering 8: via de Alpen naar Parijs. In deze stad van de romantiek bij uitstek liggen ze om half negen al in bed ‘en van Parijs hebben we dus niets gezien’.

grenoble

Woensdag 29 augustus

KMS 32080

7 uur opgestaan, nu eerst ’n bougie kopen en tanken. De scooter wil niet erg best. Ondanks de bougie tuffen we nog steeds. Het is hier prachtig aan natuurschoon. Eindelijk ’s middags zitten we dan in de regen. Bij ’n tankstation mogen we binnen komen om te schuilen.

Zo gauw als het even kan gaan we weer verder. Van Grenoble naar Bourg, Macon naar Châlon, waar we in de jeugdherberg blijven. Twee Schotten uit Latte zijn er ook. We hebben gepingpongd.

Toen was de wereld nog echt klein! (Want Châlon ligt nu niet bepaald op de meest logische route tussen Latte en Schotland…)

Donderdag 30 augustus

KMS 32395

Om 9 uur gaan we eerst naar ’n garage. 1 ½ uur duurt het voordat hij opgelapt is (de scooter) en gaan we dus de stad maar in. Ik kan Michael niets afzetten, zelfs geen reep chocola. De onkosten voor de scooter bedragen 1270 Fr (dit heeft mijn vader ingevuld).

In dit geval kan ik mijn vader geen ongelijk geven. Als je weet dat je nog een stevige garagerekening moet betalen, ga je geen frivoliteiten voor je vrouw kopen 😀

Van Châlon nu naar Fontainebleau. Het is voor mij wel ’n mooie weg, vierbaans, maar er valt weinig te zien. We schieten wel goed op. In de jeugdherberg zijn heerlijke warme douches waar ik dankbaar gebruik van maak.

Achterin het boekje nog een aantekening van mijn vader over het garagebezoek: Nieuwe zuigerveer ingezet en schoongemaakt.

Vrijdag 31 augustus

KMS 32689

Nu naar Parijs, ’n korte rit vandaag: 60 km. Er vliegt ook nog iets onder de scooter uit, volgens de baas niet erg belangrijk. Om 11 uur zijn we in Parijs. We hebben ruim 4 uur nodig om het hotel te zoeken waar we eerder geslapen hebben, maar toch lukt het niet om het te vinden.

Intussen giet het van de regen, en het verkeer daar word je helemaal gek van, 5 auto’s naast elkaar is hier heel gewoon. Bij de Arc de Triomphe zijn we gaan schuilen en hebben we een uurtje met een agent staan praten, zover als we ons verstaanbaar konden maken.

Hij vond vooral de Hollandse fietsen erg gek. Volgens hem zat je daar zo stijf en recht op. Terwijl we met hem staan te praten komen er een paar Hollanders en Amerikanen ons vragen of we hulp nodig hebben, die zien natuurlijk dat we zo staan te gebaren.

Dat was vanmorgen ook zo leuk. Toen stonden we even langs de weg omdat er iets aan de scooter was en toen passeerde een Fransman die vroeg of de we Politie nodig hadden. We zeiden ‘nee’ en even later kwam er een wagen met Hollandse RAF-lui om te vragen of we moeilijkheden hadden, die waren gestuurd door die Fransman.

In Parijs zijn we niet naar ’n jeugdherberg gegaan, maar naar ’n hotel, vanwege de regen. Half negen lagen we in bed en hebben dus niets van Parijs gezien.

‘Michael tracteert de meisjes op ’n scooterrit’

Ter herinnering – nog altijd met een big smile – aan levensjutter avant la lettre Michael Maria Bakermans. Omdat hij op zijn geheel eigen wijze de laatste bladzijden van dit reisdagboekje 4 voor zijn rekening neemt. Aflevering 7: mijn vader voorziet de Lambretta van een nieuw buitenbandje en er wordt gedanst.

ospedaletti

Zaterdag 25 augustus

Van 10 uur ’s morgens tot 5 uur aan het strand geweest. Een van de Hollandse meisjes moest naar huis en de andere drie brachten haar naar de trein in Nice.

Zondag 26 augustus

Met de scooter naar San Remo. Het is ’n geweldige stad met grote machtige gebouwen. Ook de binnenstad is erg interessant. Wel oud. Het is er ook erg druk met alle mogelijke mensen. We hebben ’s avonds in Ospedaletti gegeten, we hadden trek in spaghetti.

Doris Day in San Remo 1956

‘Alle mogelijke mensen’ lopen er rond in San Remo, onder wie Doris Day. M’n ouders hadden haar zomaar tegen het lijf kunnen lopen (maar dat is niet gebeurd)

Maandag 27 augustus

Met de meisjes maar weer naar het strand. Michael heeft gelukkig wat te doen. Hij heeft ’n nieuw buitenbandje gekocht en gaat dat nu verwisselen. Later heeft hij de meisjes getracteerd op ’n ijsje en ’n scooterrit.

In de jeugdherberg wordt buiten gedanst bij ’n ouderwetse pickup, die je nog op moet draaien. Er slaapt bij ons een ouwe tante, die ’s morgens ontdekt dat ze d’r gebit kwijt is.

Opnieuw wordt duidelijk dat mijn ouders nu wel samen in één ruimte mochten slapen, maar dat dit niet betekende dat ze privacy hadden.

Dinsdag 28 augustus

KMS 31793

Vertrek uit Latte 8 uur. Na Nice, Grasse, Digne-les-Bains komen we over de Alpen. Erg woest en mooi, maar ook met grote verbrande gedeeltes. Met veel pijn en moeite gaat de scooter naar boven.

In La Frante blijven we in een hotel waar we direct na het eten in bed duiken. Ik ben doodop en blij dat we in ’n heerlijk zacht, opgemaakt bed komen.

Dat ‘La Frante’ kan ik op de kaart niet vinden, op welke manier ik het ook schrijf. Hoe dan ook: ik kan me de blijdschap van mijn moeder voorstellen. Na zo’n spannende dag achterop de Lambretta is zo’n luxe bedje een verademing!

‘Ik hoop dat ik niet hoef te lopen’…

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 7: van Pisa door de bergen naar het romantische Venetië.

Donderdag 25 augustus

Km stand: 23215

Het is weer warm. Nu gaat het verder naar Firenze. Je ziet hier overal meisjes en vrouwen buiten zitten en die zijn mandjes aan het vlechten. In Florence (dat is Firenze) zijn we even afgestapt om de stad te gaan bezichtigen. Er waren prachtige gebouwen en een kapel, maar daar moest je een hoge entree voor betalen. Daar hebben we maar ijsjes voor gekocht.

Mijn ouders kenden hun prioriteiten 😉

Nu gaan we verder naar Bologna , dat betekent dat we de bergen in moeten, maar we gaan vol goede moed. Het is alleen erg warm, dus hoop ik dat ik niet hoef te lopen.

Helaas. De scooter doet het niet zo best en dus ik er al tippelend achteraan.

Er zijn van die momenten als ik de reisdagboekjes lees, dat ik één wenkbrauw optrek. Hier gaan ze allebei omhoog.

Juist als we gaan dalen is de benzine op en moeten we beiden lopen. Nu gaat Michael even alleen naar een benzinepomp om een olieblikje vol te halen. Ongeveer 7 uur kwamen we in Bologna aan en hebben wij snel de jeugdherberg gevonden.

Na ons een beetje opgefrist te hebben zijn we de stad in gegaan om te eten en te bezichtigen. De huizen zijn hier heel typisch. Je ziet hele grote zuilen en uit de verte lijkt het heel wat, maar in werkelijkheid is het maar smerig en griezelig. Binnen staat niets anders dan een tafel, stoelen en een bed.

Nee, mijn moeder was niet bepaald een minimalist. Zij hield van veel frutsels om het gezellig te maken. Maar om een interieur met tafel, stoelen en een bed nou griezelig te noemen…

Na om een uur of 10 onze zoveelste gelati genuttigd te hebben, zijn we naar bed gegaan.

Vrijdag 26 augustus

Km stand: 23418

We zijn om 4 uur in Venetië. Het is er erg druk. Tot nu toe valt het erg tegen, ik had het veel romantischer voorgesteld. Michael is kijken of er in de jeugdherberg nog plaats is. We kunnen ook wel ergens anders terecht, want van alle kanten komen jongens op je af, maar het is nogal veel: van 1400 tot 2000 lire.

Na 1 ½ uur komt Michael terug…

Anderhalf uur??!! Zit mijn moeder dus ergens in Venetië moederziel alleen (passend op de scooter, denk ik zo) terwijl ze belaagd wordt door allerlei jongens die haar onderdak aanbieden…

… maar hij heeft niets gevonden, het was alleen voor mannen. Nu gaan we maar gauw de stad in en ook daar komen ze op je af voor kamers. We hebben er een genomen voor 1200 lire.

Toch nog een beetje romantiek, denk ik dan maar, in Venetië. Samen op een kamer, in plaats van gescheiden in de jeugdherberg.

7 - Pisa__Italië_naar_Venetië__Italië_-_Google_Maps

De route van Pisa naar Venetië

(Foto Bologna: site Angelo Trusiano, Bologna 1942)