Ons leven als een bouwput

Op een van m’n lunchwandelingetjes krijg ik onverwacht een inkijkje in het hart van mijn werkgever: de bouwput in het midden van het terrein van het ziekenhuiscomplex. Al in de eerste periode dat ik hier werkte werd hier gesloopt, en voelde ik de doffe bonken als er weer een stuk beton ter aarde stortte. De sloop hier lijkt bijna een parallel met ons leven.

sloop

De bouwput van het ziekenhuis

Toen ik net in dienst kwam, zo’n twaalf jaar geleden, begon de afbraak van de vleugel waar ik enkele jaren eerder was bevallen. Dagelijks kon ik vanaf de afdeling chirurgie waar ik werkte, horen, voelen en – als we naar buiten liepen – ook zien hoe brok voor brok geschiedenis werd weg gehapt. Ziekenhuisgeschiedenis, en een stukje van mijn eigen leven.

Ik verliet de afdeling voordat deze ging verhuizen naar de nieuwe locatie, en verliet uiteindelijk ook het ziekenhuis voor een langer-dan-gedachte sabbatical. In die jaren van ‘stilstand’ gebeurde er veel. We braken ons oude leven net als het verpleeggebouw stukje voor stukje af, en ervoor in de plaats kwam het plan een heel ander leven in Denemarken op te gaan bouwen.

De slopers zijn nu bezig met de laatste loodjes. Ook mijn vorige werkplek – het secretariaat, de operatiekamers – bestaat inmiddels niet meer. In de bouwput is te zien hoe alles minutieus en met beleid gescheiden wordt verzameld en afgevoerd: metaal, beton, asbest en andere bouwmaterialen.

Net zoals wij de afgelopen jaren ons leven onder de loep hebben genomen en stuk voor stuk zaken hebben ‘gesloopt’ en afgevoerd. Jaaps werk. Heel veel spullen die we hebben weggegooid, weggegeven of verkocht. We zijn gaan consuminderen in plaats van consumeren. We drinken geen alcohol meer, eten zo min mogelijk bewerkt voedsel, geen suiker, geen vlees, enzovoort.

Daarvoor in de plaats kwamen experimenten uit de natuur omdat we er in Denemarken letterlijk soms niet omheen konden: de struiken barstensvol oranje duindoornbessen en glanzend rode rozenbottels en niet te vergeten al het lekkers wat in de tuin van ons Gele Huis bleek te staan. Qua werk voor Jaap werd het fotografie in plaats van facilitair. Ik kwam weer voor even terug bij mijn oude collega’s op hun nieuwe werkplek, en wisselde bij een nieuw, eveneens tijdelijk contract de chirurgen als opdrachtgevers in voor huisartsen.

Onze woning in Nederland wordt leger en overzichtelijker. We zijn er nog niet, maar de finishing touch is in zicht. Ook wij zijn bezig met de laatste loodjes. Dan kan het bordje Te Koop in de tuin worden gezet. Het Gele Huis in Denemarken ondergaat ook stap voor stap een metamorfose: van het compleet ingerichte, kant-en-klare vakantiehuis zoals we erin trokken, wordt het steeds meer onze eigen, verbeterde permanente woonstek. De plannen, net als voor het nieuwe centrale deel van het ziekenhuis, zijn er al lang, evenals vele tekeningen – de uitvoering ervan is in volle gang.

Slopen zorgt voor overlast, bouwen ook. Het kost ook veel energie. Soms zit ik even letterlijk in een (bouw)put en vraag ik me af waar we in vredesnaam mee bezig zijn. Wat breken we af, en komt het allemaal wel goed met de ‘nieuwbouw’?

Heel symbolisch is onlangs een loopbrug tussen dat oude, bijna gesloopte gebouw en de plek waar ik tegenwoordig werk ook verdwenen. Geen wankele verbindingen meer tussen dat-wat-was en dat-wat-nog-niet-ontstaan-is, maar slechts ruimte. Ruimte waarin alles mogelijk is.

ussie

(Commentaar overbodig 🙂 )

Advertenties

Feng shui moneybags

Vorige week verscheen het mailtje in mijn postvak: februari zou wel een heel bijzondere maand worden, want elke dag komt 4x voor in deze maand: 4 woensdagen, 4 donderdagen, enzovoort. En dat gebeurt maar één keer in de 823 jaar. ‘Moneybags’ heet dit fenomeen volgens een oude feng shui*-meester en dussss…. ‘Dit bericht delen binnen 11 minuten nadat je het gelezen hebt met 5 mensen of groepen en binnen 4 dagen stroomt het geld binnen… ‘

2017-02_februari

Ik heb het niet gedaan. Natuurlijk. Niet alleen wist ik dat diezelfde dag mijn ‘zak met geld’ oftewel salaris bijgeschreven zou worden, maar ik heb ook een vreselijke hekel aan dit soort kettingbrieven. Gelukkig stond er nog net geen dreigement bij, in de trant van: ‘en als je dit niet doet, zal het geld bij je weg stromen en eindig je in de goot’. Ten slotte vond ik het een raar gegoochel met getallen.

Het is klinkklare onzin natuurlijk. Wie een beetje verstand heeft van feng shui (*feng shui is een meer dan 3000 jaar oude filosofie over hoe je leefomgeving je gevoel en je geluk kan beïnvloeden), weet dat je beter andere dingen kunt doen om ‘rijk’ te worden dan anderen spammen met nonsens.

Hier is de feng shui top tien om rijkdom aan te trekken:

  1. Was je ramen. Ramen zijn de ogen van je huis en wanneer ze vuil zijn, is je visie niet helder. Maak ze schoon en je zult duidelijk je kansen kunnen zien.
  1. Vervang kapotte lampen. Als je kamers donker zijn, zal je financiële toekomst net zo duister zijn. Helder licht geeft een heldere kijk.
  1. Zorg dat klinken en grepen stevig vastzitten op de deuren. Als je handvatten symbolisch ‘los’ zitten, betekent dit dat je geen grip op je geld kunt krijgen.
  1. Vervang dode planten. Dode planten vertegenwoordigen dode energie. Gezonde, levende planten in huis symboliseren groeiende welvaart en voorspoed.
  1. Doe het deksel op je toiletpot dicht. Water staat voor overvloed, en met een openstaand deksel zal je rijkdom symbolisch wegspoelen. Zie ook punt 10.
  1. Geen rommel onder je bed. Onder-het-bed-rommel betekent verloren slaap. Weg met die zooi dus, en je wordt fris wakker en ziet dan eerder nieuwe mogelijkheden.
  1. Houd spiegels schoon. Als spiegels vies zijn, is het beeld dat je van jezelf hebt dat ook en een vertroebeld zelfbeeld trekt nu niet bepaald ‘geluk & voorspoed’ aan…
  1. Zorg dat je voordeur er altijd picobello uitziet. Positieve energie komt via de voordeur binnen, en een onaantrekkelijke deur stoot overvloed af. Een schone voordeur nodigt uit – niet alleen geluk en welvaart, trouwens.
  2. Verwijder spullen achter deuren die ervoor zorgen dat die deuren niet meer volledig open kunnen. Geblokkeerde deuren = geblokkeerde kansen.
  1. Repareer druppende en lekkende kranen. Lekkende water staat voor weglekkende rijkdom.

Zowel hier als in het Gele Huis zijn de onderwerpen 1 en 10 puntjes van aandacht, maar voor de rest… zijn we erg rijk. Hoe zit dat bij jou? Of stuur jij gewoon zo’n kettingbrief door? 😉

5896c2ac-8eb8-49fa-aff8-ae0f258d6f96_size1920x1080

Laat maar binnen al die positieve energie!

Ons kerstwonder

geel boerderijtje met rieten dak

De ‘schade’ na de storm: brandhout!

We hebben geslapen als ossen; kerststorm Urd heeft ons niet wakker gehouden. De enige ‘schade’ is een omgewaaide, dode boom achter in de tuin – mooi brandhout! – en een afgewaaid stuk plexiglas voor een keukenraampje dat simpel te vervangen is. Alle vetbollen voor de vogels hangen zowaar nog gewoon in de meidoorn.

We zijn vroeg op, want Konrad komt straks even langs om naar de kraan onder het keukenkastje te kijken. Ik heb hem gisteravond gemaild met de vraag hoe groot hij de kans acht dat we een loodgieter bereid kunnen vinden om ons tussen kerst en oud & nieuw van het pielige straaltje water af te kunnen helpen en hij reageerde met: ‘ik kom wel even kijken’.

En daar is het natuurlijk niet bij gebleven. Na ons verhaal aangehoord te hebben, het straaltje water te hebben gezien en wat geduw en getrek aan de kraan is hij de watermeterput in gedoken om te zien of er misschien een verstopping te vinden zou zijn. Dat was niet het geval. Hij achtte de kans nu ook wel erg groot dat het euvel zich in die kraan onder de keukenkast bevindt.

Hij is er aan gaan draaien, stukje naar rechts, stukje naar links, stukje verder naar rechts, stukje verder naar links. En oh wonder: uit de keukenkraan die open stond kwam langzaam maar zeker een steeds steviger straal…

Al die tijd dat we het Gele Huis bewonen hebben we de minimale waterdruk voor lief genomen. Ik heb zelfs even getwijfeld of een wasmachine het wel zou redden hier – maar die doet gewoon z’n ding. Misschien wel langzamer dan normaal, maar zo is ons hele leven hier en daar streven we juist naar… 😉 En nu ziet het er naar uit dat we over normale waterdruk kunnen beschikken als we een goed werkende afsluitkraan hebben… Whoohoo!

Konrad heeft meteen het plaatselijke loodgietersbedrijf gebeld. Deze week komen ze niet meer om die kraan te vervangen, maar in het nieuwe jaar komt er een mannetje langs. En zo heeft ons geklus aan de keukenvloer dan toch nog een onverwachte meevaller opgeleverd. Morgen maar eens uitgebreid douchen… 😉

Ik wil alleen maar een wasmachine!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De keuken met het gat voor de wasmachine

Omdat we hier deze keer een maand zouden blijven leek het me wel zinvol dat we onderhand eens een wasmachine zouden aanschaffen. De grootste tas die we elke keer nog heen en mee terug slepen is die met schone en vuile was: beddengoed, handdoeken, keukendoeken en kleding. De kleine dingetjes was ik hier op de hand, liefst op een dag dat de zon een paar uurtjes wordt beloofd. Kan het ergste vocht er buiten uit waaien, voordat de was op het rek voor de kachel kastdroog mag worden.

Goed. Een wasmachine dus. Nu heb ik de ervaring dat vóórdat plan A gedaan kan worden, eerst B goed uitgezocht of voorbereid moet worden, daarna dient zich dan vaak onmogelijkheid C aan en dat houdt meestal in dat D het eerste is wat aangepakt moet worden. En soms is het alfabet nog langer.

Ik wilde dus graag een wasmachine (A). In Nederland al gezocht op Deense sites zodat ik aardig wist wat het moest worden. Een zuinige, vooral. Ik had Jaap al voorbereid dat dan eerst de keukenradiator, die we toch nooit gebruiken, verwijderd zou moeten worden (B), omdat hier de brokkenbak van Odin (C) dan moet komen. Die staat nu nog onder het aanrecht op de plek waar de wasmachine is gepland.

Geen probleem, maar, opperde Jaap terecht: ‘We zouden niks nieuws meer kopen toch, heb je al gezocht naar een goede tweedehandse op de Deense Marktplaats?’ Euh… nee dus. Geen probleem: ik ga speuren op DBA, de Deense Marktplaats (D). Ik kom daar een aantal leuke afdankertjes tegen en zoek bij onbekende merken (lang leve internet!) de handleiding erbij op voor alle technische details. Tot ik tot mijn grote schrik ineens iets lees over minimale waterdruk. En dat hebben wij: zéér minimale waterdruk! Douchen en de wc doortrekken tegelijkertijd is niet aan te bevelen. Uitzoeken dus, of wij wel genoeg druk hebben om een wasmachine te laten draaien (E).

Vervolgens heeft Jaap opnieuw een helder idee. De keukenvloer is iets verhoogd, heeft een linoleumvloer met daaroverheen de al eerder genoemde vloerbedekking. Niet echt handig in een keuken, dus we waren al van plan die eraf te halen (F). Maar de vorige bewoners zullen dat niet voor niets hebben gedaan, dus we vrezen dat onder de vloerbedekking hoogstwaarschijnlijk kapot linoleum ligt, dus dan moet dat er ook maar meteen uit (G).

Voordat we alle vloerbedekking weg kunnen halen, zal dan eerst nog de koelkast en het ladenblok dat daar onder staat, weggehaald moeten worden (H). En als we dan toch de la vrij hebben: ik wilde de keuken nog schilderen, kan ik mooi meteen die lade aan de zijkant en bovenkant schilderen (I). En eigenlijk is het ook veel logischer dat ik éérst de kozijnen en de plinten schilder (J), voordat we iets nieuws op de vloer leggen. Wat gaan we eigenlijk op de vloer leggen in de keuken? Is het niet beter om ons hier eerst eens op te gaan oriënteren (K)?

Daarvoor is het handig dat we weten waar de verhoogde vloer uit bestaat: hout, cement, of beton? Jaap licht voorzichtig een stuk linoleum-met-vloerbedekking op. Het blijkt hout te zijn. Beschimmeld hout. Vochtig. De hele wasmachine (A) is vergeten. Het stuk linoleum vervangen ook, evenals de onpraktische vloerbedekking eraf halen. Het onzichtbare onder de vloer heeft ineens alle prioriteit (L). En ik wou alleen maar een wasmachine…

Ingesneeuwd?!

 

Ineens stond er een man in een knaloranje overal op het gras voor het huis. Of hij deze spullen vast mocht achterlaten en of het goed was dat hij eind van de dag kwam. En: oh ja, ik ben Jens. Aha! De man van onze parkeerplaats! Voordat ik ook maar iets kon antwoorden was-ie alweer weg.

Toen we ruim een jaar geleden in het modderseizoen kennismaakten met het Gele Huis werd al vrij snel duidelijk dat we iets zouden moeten regelen om de auto ergens fatsoenlijk neer te kunnen zetten. In de bermen is uit den boze hier. In de zaai-, groei- en oogsttijd rijden de tractors en combines hier af en aan en die zijn breder dan de weg; in de winter moet de sneeuw ergens heen geveegd kunnen worden – voor zover er geveegd wordt. En in het modderseizoen… daar hebben we het al over gehad. Dan glibbert je auto scheef in de bløde berm weg.

Noorderbuurman Carl had het ons allemaal fijntjes uitgelegd, de eerste keer dat we elkaar spraken. En ook dat we vast wel op de oprit van onze (vakantiehuis)westerburen zouden mogen parkeren, als zij er niet waren. Daar hebben we de eerste paar verblijven dankbaar gebruik van gemaakt, want parkeren op ons eigen grasveld voor het huis is in het modderseizoen en ook in de winter niet te doen. Tenzij je een Jeep hebt. Maar ja, die hebben we niet meer…

In eerste instantie gingen we zelf heel enthousiast aan de slag. We zouden ‘wel even’ een oprijlaantje uitgraven, worteldoek erin en boomschors erover. Drie enorme zakken schors leek ons al heel wat, maar eenmaal uitgestrooid hadden we nog niet eens een fiets-parkeer-plek vol. Nu geven we over het algemeen niet zo heel snel op, maar we zijn wel realistisch. Dit was niet te doen.

Konrad ingeschakeld dus. Of hij misschien iemand kende? Natuurlijk wist hij wel iemand. We stuurden hem vanuit Nederland een foto van de plek met een schets van het idee dat wij hadden en Konrad liet Jens onze bedoelingen zien. Meer had de man niet nodig. En zo stond Jens afgelopen september dus ineens voor onze neus, met zijn graafmachine, trilplaat en twee vrachtwagens: één om alles wat hij zou afgraven af te voeren, één gevuld met zand en grind om het ontstane gat mee op te vullen.

Geen grindkorrel te veel – of te weinig! Op grond van een schets en een leven lang ervaring (‘Jens is born on his machine, and married with it’, zei Konrad) legde Jens in amper een uurtje tijd een strak en vooral zeer stevig parkeerplaatsje aan. Nu nog afwachten of noorderbuur Carl gelijk krijgt met zijn bewering dat, als het sneeuwt, juist op déze plek door valwinden om het huis zich de meeste sneeuw verzamelt… en we op een winterse dag dus alsnog zelf de schop ter hand zullen moeten nemen. Om de auto uit te graven…

IMG_4194

Stiekem van achter het keukenraampje. Hop, daar gaat een kuub klei in 1 beweging… 

IMG_4203

Jens met de trilplaat. En toch maar even dat horrengaas weggehaald 😉 

IMG_4209

Met enige moeite vanuit het keukenraampje te zien, maar niet echt in het zicht: ons blikje mooi weggemoffeld in een hoekje

De stilte na de storm

En toen was het ineens stil. Zomaar. Van het ene op het andere moment. Zó stil dat we de zee – hemelsbreed hier 6 kilometer vandaan – kunnen horen ruisen. Want die is nog niet meteen tot bedaren gekomen. De golven zijn nog hoog en woelig. Maar de wind is weg, en de zon is terug. Vandaag van 8.50 tot 15.46 om precies te zijn. En wat doen wij op een zonnige, windstille dag op het strand na een stevige zuidwester storm? Juist: jutten!

Er is veel aangespoeld: heel veel hout – balken en boomstammen – en schoenen. Geen enkel compleet paar natuurlijk, dus daar hebben we niet zoveel aan. Een geweldig dikke boomstam zou een perfect bankje voor het Gele Huis kunnen zijn, maar dan hebben we een heftruck en een tractor nodig. Gaat ook niet werken. Maar die balken en een mooie eikenhouten plank, die krijgen we zonder probleem in de auto. Evenals een paar emmertjes zand.

22952610193_e451cb19ef_z

De ‘oogst’ op een paar vierkante meter strand aan schoeisel

Thuis laden we de buit uit, en begint Jaap struikgewas naast de schuur te slopen, waar ons fietsenhok moet komen. Enkele stukken van het gejutte hout zijn bestemd voor het geraamte van dit bouwsel. En ik ga met de emmertjes zand aan de slag. Niet voor de zandbak, maar voor het nekbrekend gladde plankier bij de voordeur.

2015-12-07 12.50.12

De houtoogst na de storm (ook van slechts een paar vierkante meter strand)

De planken zijn hier en daar flink verrot, en overal voorzien van een dikke laag mos en alg en dat is in de weersomstandigheden van de afgelopen dagen levensgevaarlijk. Het strandzand dient dus als anti-slipmiddel óp het hout, en als basislaag voor een nieuwe bestrating waar het tussen de kieren door valt. We zijn er nog niet uit wat het moet worden: andere planken, grind, ergens een tweedehands partij stenen op de kop tikken? We hebben nog even de tijd om erover na te denken.

2015-12-07 14.41.58

Rechts naast de schuur moet de fietsenstalling komen

2015-12-07 14.41.11

Het plankier bij de voordeur schoongeschuurd met strandzand

Morgen een experiment met ander – niet gejut – hout: we gaan bekijken of we het Gele Huis met potdekselplanken kunnen bekleden. De muren zijn weliswaar dik, maar enkelsteens. Isolatiewaarde G dus, en dat willen we toch wel graag een eindje richting A brengen. Een 12 cm dikke laag aan de binnenkant aanbrengen – wat op zich natuurlijk veel logischer zou zijn – is niet echt een optie gezien het weinige aantal vierkante meters dat we hier binnen hebben. Het is genoeg zo, maar veel minder moet het ook niet worden. Isoleren aan de buitenkant is dus de enige mogelijkheid. Maar dat verandert het uiterlijk ingrijpend… en willen we dat?

gamlebondehusmedtræ

Het Gele Huis 2.0 (en denk hier dan een rieten dak bij… 😉 )