Doen wat je leuk vindt

‘Over bewuste keuzes’ staat er boven dit blog, en dat betreft niet alleen onze keus om het volle, drukke Nederland achter ons te laten en de leegte en de rust van een simpel leven te zoeken in het noorden van Denemarken. Ook qua werk hebben we allebei bewust gekozen voor wat we nu doen, en voor velen is dat een onbegrijpelijke kronkel in onze cv’s richting ons pensioen.

Vooral Jaap ontmoette onbegrip toen hij – als hooggeschoolde vijfenvijftigplusser – in eerste instantie een stap opzij of zelfs terug wilde doen ten gunste van jongere carrièretijgers bij zijn werkgever. Hetzelfde was het geval toen hij later solliciteerde op banen beneden zijn kunnen die hem wel erg leuk leken. Alle keren dat hij niet werd uitgenodigd voor een gesprek, waarna hij dan contact zocht om te vragen waarom, was het antwoord hetzelfde: ‘Te hoog gekwalificeerd. U bent hier zo weer weg. U gaat zich hier vervelen’.

Men had alleen zijn cv gelezen, en blijkbaar niet de brief waarin Jaap uitlegde dat hij op een punt in zijn leven was gekomen dat werk iets zou moeten zijn wat plezier geeft, in plaats van vooral een nóg hoger salaris met bijbehorend nóg hoger stressniveau. Jaap ontmoette ongeloof en onbegrip. Je carrièreladder hoort omhoog te lopen, niet omlaag. Ook nog als je 55 bent.

Inmiddels zijn wij een paar stappen verder, en zijn we achteraf al die starre manager-mannetjes dankbaar voor hun afwijzingen, want het leidde ertoe dat Jaap ervoor durfde te kiezen zijn hart te gaan volgen. De verdiensten van zijn fotografie in euro’s wegen bij lange na niet op tegen het ooit ontvangen loon. Het werkplezier, de werktijden, de werkplekken, de wereldwijde verrassende contacten en het gevoel dat ontstaat als iemand jouw werk zodanig waardeert dat hij of zij het graag aan de muur hangt is – om met die creditcardfirma te spreken – onbetaalbaar.

Maar ja: daar kunnen we gas, water en licht niet van betalen, en daarom zocht ik na een baanloze periode ook weer even betaald werk. Ik solliciteerde op een voor mijn kunnen ‘te lichte’ tijdelijke baan, het (vrouwelijke) management hier begreep echter mijn overwegingen en keuzes en uiteindelijk werd er zelfs nog een zodanige draai aan gegeven dat er toch nog een heuse uitdaging voor mij ontstond: niet alleen maar ‘aan de balie zitten’, maar het mede helpen opzetten en vormgeven van een nieuwe ‘front office’.

Onder Pippi’s motto – wat ik onderhand een beetje heb geadopteerd – ‘ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan’ ben ik eraan begonnen en zie: het is hartstikke leuk. En dát was uiteindelijk óók wat ik wilde: werk doen waar je blij van wordt, niet omdat het beter verdient of zo goed staat op je cv.

Die front office krijgt steeds meer vorm. Ons takenpakket breidt zich dagelijks uit, en dus namen we deze week een nieuwe collega aan. In eerste instantie werd haar brief terzijde gelegd: ‘Te hoog gekwalificeerd’. ‘Soms zijn er mensen die heel bewust andere keuzes maken, omdat ze op een punt in hun leven zijn beland….’, zo begon ik.

Mijn leidinggevende luisterde naar het betoog van haar te hoog gekwalificeerde balievormgever. En in tegenstelling tot al die managers uit Jaaps voormalige circuit die niet verder kúnnen kijken dan hun eigen ambities – en dit waarschijnlijk ook gewoon moeten vanwege hun torenhoge hypotheken – durfde zij het aan het cv van deze kandidaat naast zich neer te leggen, en te luisteren naar de motivatie van de mens daar achter. Ik ben trots op haar. Maar ook op mezelf: ik heb een lans gebroken voor iedereen die solliciteert vanuit een bewuste keuze; voor iedereen die leuk werk, waar je hart sneller van gaat kloppen, belangrijker vindt dan status of salaris.

feelgood-vrijheid-geluk-banner

 

Advertenties

Niet lullen maar poetsen

De rollen zijn omgedraaid. En dat gaat gesmeerd. Als ik thuis kom na een lange dag op ’t werk, staat er een lekker snackje klaar, pruttelt er vaak al iets op de kookplaat en kan ik even later aanschuiven en me laten verrassen met een heerlijke maaltijd. Jaap is op dit moment huis-en-hond-man, en ik carrièrevrouw BBHH-vrouw. Bezigheden BuitensHuis Hebbend.

Een goede vriendin had me nog wel wat bezorgd gevraagd: ‘Kun je dat, je overgeven aan Jaap als huisman, doet hij het huishouden goed genoeg?’ Welnu: dat kan ik. En dat doet hij. Als ik dat niet had gekund – anders gezegd: als Jaap niet een beetje huishoudelijk onderlegd was geweest – waren we niet samen geweest. Het was één van mijn harde eisen indertijd, toen ik een advertentie plaatste op een datingsite 😉

Met Jaap ‘kreeg’ ik heel wat meer: ik mag namelijk ook kritiek leveren als ik vind dat hij dingen in huis niet goed doet (was verkeerd-om ophangen, bijvoorbeeld) en Jaap neemt zich die kritiek dan ook ter harte. Ik laat dus met een gerust hart het bedenken, kopen en koken van de avondmaaltijd aan mijn lief over. Evenals de was, het verzorgen van alle stekjes-voor-Denemarken in onze Nijmeegse tuin, het klaarmaken van de moestuin en het door bossen en vennen struinen met Odin. En het klussen – want dat gaat natuurlijk gewoon door.

Tot zover het makkelijke stuk. Maar dan dat BBHH-stuk. Het valt niet mee. Na vier jaar bewust lanterfanten ben ik aardig van mijn stuk na een eerste volle werkdag. Nou ja, ‘werk’-dag: ik probeer tussen half negen en vijf uur alles te onthouden wat me verteld wordt over de werkzaamheden die ik de komende zeven maanden ga verrichten. En dat lukt dus niet. Nee, niet na dag 1.

En ook nog niet na dag 2. De collega die me inwerkt, en die ik ga vervangen, was vorige week net zo bekaf als ik (van al het vertellen). En dan is gedeelde smart toch wel een beetje halve smart. Vandaag hebben we het anders aangepakt: weinig vertellen, veel doen. De relatie tot het grote geheel van alle diverse klusjes die ik vandaag heb gedaan ontgaat me nog, maar vooruit: dit was slechts dag 2. Niet zo ongeduldig.

Nog 6 inwerkdagen te gaan. Op de vraag van een andere collega of onze Denemarken-plannen nu niet meer doorgaan kan ik gelukkig reageren met een ‘jawel hoor!’ vanuit het hart. Op een ander blog lees ik vandaag wat ‘mijn flow’ is:

Niet lullen maar poetsen. Werk geconcentreerd en geduldig. Dat is van grote invloed op het resultaat. Wees niet bang voor kleine stappen: wie ver wil komen moet dichtbij beginnen’.

En voor de rest van deze maand geldt: ‘Meester worden over de situatie waarin je je momenteel bevindt, is in deze fase de uitdaging. Hoe je dit doet? Zet je gedachten op een rijtje en pak klussen op (zowel werk als privé) die liggen te wachten. Zo creëer je structuur in je gedachten en je omgeving. Neem met een nuchtere kijk op de zaken je verantwoordelijkheden serieus. Vreugdevolle arbeid leidt tot de beste resultaten.’

Daar doe ik het voor, de komende periode!

kleinemoeite

 

Beter hier dan daar

De dag dat we eigenlijk in het Gele Huis hadden zullen zijn/ moeten zijn/ willen zijn kunnen zijn, loop ik met m’n ziel onder de arm in het Grote Huis. Alle klusspullen zijn opgeruimd. Jaap bekommert zich bijna fulltime om zijn zieke zoon. Ik weet niet wat te doen. Dan maar wachten op een telefoontje.

Niet het soort telefoontje dat ik de avond er voor kreeg, maar waarvan ik nu wel denk: goed dat we hier zijn, en niet daar. Mijn tante annex tweede moeder is in het ziekenhuis opgenomen. Volgens de artsen kan het maar zo afgelopen zijn, maar volgens mijn jongste (andere) tante die me belt – beiden zussen van mijn moeder – loopt het niet zo’n vaart.

Ik ben geneigd in dit geval mijn jongste tante, die zich bijna fulltime om haar zieke zus bekommert, te geloven. Later blijkt dat ze inderdaad gelijk heeft: m’n zieke tante fleurt weer op. Hoe dan ook: ik kan er nu a la minute heen. Hadden we in Denemarken gezeten, dan was de beslissing om terug te gaan – of niet – toch moeilijker geweest.

Ik wacht op een ander telefoontje. Ik lees wat, ik schrijf wat, ik speel wat harp en kroel Odin wat extra achter z’n oren. Ik zie door het keukenraam een busje voorbijrijden met de tekst Tegelzetbedrijf en omdat wij het een-na-laatste huis in een doodlopend straatje zijn, moet deze wel voor de linkerburen komen.

Dan dringt ineens een naar tandartsachtig boorgeluid door de betonnen muur heen die ons van hen scheidt. O help. Hebben ze juist nu besloten hun badkamer te gaan renoveren? Nu wij NIET weg zijn? Gelukkig houdt het kippenvel-bezorgende gejank na een uurtje op, en rijdt het busje even later ook weer weg. Blijkbaar toch nog geen badkamerverbouwing.

Aan de rechterkant passen opa en oma op kleinkind en die zijn van het dansen en zingen en springen. Via Twee Emmertjes Water Halen (stamp-stamp) naar Jan Huygen In De Ton (bonk-bonk) naar Een Potje Met Vet (ondefinieerbare geluiden). Ik heb bewondering voor het uithoudingsvermogen van opa en oma. Ze gaan langer door dan de tandartsboor bij de andere buren. Ik word er vreselijk onrustig van.

Maar dan gaat de telefoon. Mijn oud-leidinggevende. Dat ik heel erg welkom ben om de komende zeven maanden een collega die voor de tweede keer moeder hoopt te worden, te vervangen. En alhoewel dit betekent dat we het komende jaar heel wat minder tijd in het Gele Huis zullen doorbrengen dan we willen, voel ik me toch een gezegend mens.

 

Tvivl 2.0

De jaarlijkse kankercontrole is morgen. De hond heeft zijn apk gehad. Slaapkamer 2 is op een haar na af. Een paar afspraken kunnen makkelijk verzet worden. Alle wasjes hebben de afgelopen dagen lekker in zon en wind droog kunnen worden. Van de sollicitaties die we hebben lopen, zijn de eerste gesprekken op z’n vroegst over anderhalve week. Als we overmorgen naar het Gele Huis gaan voor een kleine twee weken, ben ik bovendien op tijd terug om weer eens mee te doen aan een fijne harpworkshop van Anouk. We gaan!

Sinds we weer volop aan het solliciteren zijn is de twijfel over van alles en nog wat ook weer even wat harder toegeslagen. Is het nu handiger om Daar te solliciteren, of beter Hier? Een inkomen is leuk c.q. noodzakelijk, maar het samen klussen Hier ook: met de blik op (en één been in) Denemarken. Immers: hoe sneller we het huis hier opgefrist hebben, hoe sneller het in de verkoop kan, hoe sneller… nou ja, je begrijpt de gedachtegang.

Met alleen maar de blik op de oneindige vertes vanuit het Gele Huis hebben we enige tijd geleden al gezamenlijk onze eerste sollicitatie in Denemarken de deur uit gedaan: als een soort klusjesechtpaar op een oude herenboerderij annex B&B 10 kilometer bij ons vandaan. Ze zochten per april één hulp, wij hebben ons als twee-voor-de-prijs-van-één aangeboden. Met over en weer allerlei voordelen in het verschiet. Na het verzenden van de sollicitatie per mail een automatisch antwoord dat ons de wenkbrauwen wel even deed rijzen: als je niks gehoord hebt voor 1 juli kun je ervan uitgaan dat de vacature al ingevuld is. 1 juli??!!

Met iets meer verstand dan gevoel in de weegschaal hebben we ons vervolgens ook de vraag gesteld: solliciteren we Hier op vacatures waarin ‘uitzicht op een vast contract’ wordt beloofd? Want dat willen we niet. We willen immers zet-es-em naar Denemarken, en we gaan de boel niet voor de gek houden. Na veel gewik, gesteun, gekreun & geweeg slaat de ratio door en zetten we koers op: misschien-beter-om-niet-hals-over-kop-te-vertrekken-maar-nog-een-paar-jaar-hier-te-werken. ALS een van ons iets echt leuks weet te vinden.

En wat doen we dan als het huis toch ineens zomaar heel snel verkocht wordt? Euh… dat zien we dan wel weer. En zolang we beiden nog geen baan hebben, is het misschien wel zo handig om nu gewoon weer even te gaan. En mochten we toch binnen anderhalve week uitgenodigd worden voor een gesprek, dan zijn we ook zo weer thuis.

Ik maak alle verfbakken en –kwasten schoon, zet de ene tas met spulletjes klaar die deze keer echt mee moeten en haal nog wat laatste boodschappen. Heerlijk, om zo spontaan – nou ja, hoe spontaan is het nog na al dat getwijfel – toe kunnen toegeven aan een kriebel.

Dan gaat de telefoon. Een oud-leidinggevende, wie ik heb laten weten op zoek te zijn naar tijdelijk werk. De sollicitatieprocedure voor de vervanging van een collega die zwangerschapsverlof neemt is al een eind op weg, maar ze wil me toch nog graag meenemen in de procedure. Of ik morgen – ik had toch al een afspraak met de oud-collega’s om gewoon even gezellig bij te kletsen – wil komen solliciteren.

Ik heb de telefoon amper weggelegd of hij gaat weer. Het gaat niet zo goed met een van Jaaps zonen. Hij heeft weer koortsblaasjes in de mond en na een week griep is de weerstand waarschijnlijk te laag om een hevige uitbraak te voorkomen. Toen hij nog bij ons woonde hebben we dit eerder meegemaakt: een soort aften XXXL, zéér pijnlijk, waardoor praten, eten en drinken vrijwel onmogelijk was, en de kilo’s van de toch al niet mollige tiener-van-toen eraf vlogen.

De beslissing wordt zonder enige tvivl genomen – we gaan niet.

24444899023_a1607e9c3a_z

En Odin? Die denkt er het zijne van.

(Voor wie niet bang is voor een wat ‘zweveriger’ kijk op deze en andere zaken: lees Tvivl 9.0 op mijn persoonlijke blog 😉 )